Skolioza idiopatyczna

Opis przypadku

Dwunastoletnia dziewczynka została skierowana do poradni ortopedycznej z podejrzeniem skrzywienia kręgosłupa. Wykonane badanie RTG wykazało skoliozę dwułukową I stopnia – 17º skrzywienia w odcinku lędźwiowym i 15º w odcinku piersiowym. Badaniem ortopedycznym poza spłyceniem trójkąta talii po prawej stronie i niewielkim garbem żebrowym nie stwierdzono żadnych odchyleń od normy. Zalecono ćwiczenia zgięciowo-rotacyjne do wykonywania w domu i okresową kontrolę w poradni ortopedycznej. Podczas kolejnych kontroli rodzice dziewczynki przyznali, że nie ćwiczy ona zbyt regularnie. Zaobserwowano progresję skrzywienia o 8º w ciągu 6 miesięcy. Zadecydowano o leczeniu gorsetem ortopedycznym. Dziewczynka była hospitalizowana w klinice ortopedii. W trakcie pobytu wykonano odlew pod gorset i wdrożono intensywne ćwiczenia korygujące. Kładziono również nacisk na uświadomienie zarówno dziewczynce, jak i jej rodzicom, jak ważne jest stosowanie się do zaleceń. Po 4 latach, podczas których stosowano leczenie gorsetowe i ćwiczenia w domu, nie zaobserwowano istotnej progresji (ryc. 1).

Etiologia

O skoliozie możemy mówić wtedy, kiedy kąt skrzywienia, mierzony metodą Cobba (ryc. 2), przekracza 10º. Ze względu na etiologię wyróżniamy skoliozę idiopatyczną, pochodzenia nerwowo-mięśniowego, mięśniowego i skoliozy wrodzone (tabela). Inny podział wyróżnia skoliozy czynnościowe, czyli takie, które wynikają ze złej postawy i ustępują podczas leżenia, skoliozy strukturalne, w których istnieje nieprawidłowa budowa anatomiczna, oraz idiopatyczne. Skoliozy czynnościowe mogą się utrwalić.
Ponieważ u części chorych obserwuje się rodzinne występowanie skoliozy idiopatycznej, wielu badaczy poszukuje przyczyn tego schorzenia w zaburzeniach genetycznych. Opisano wiele polimorfizmów genowych związanych z podatnością na skoliozę idiopatyczną.