Streszczenie
Autorzy uwzględnili 10 badań kontrolowanych placebo, 8 kontrolowanych innym lekiem i 13 niekontrolowanych badań prospektywnych, oceniających w fazie ostrej skuteczność leczenia skojarzonego z wykorzystaniem litu, a także 6 badań oceniających długoterminową skuteczność tej strategii postępowania. Dokładna ocena wykazała, że kryteria stosowane w badaniach kontrolowanych oceniających skuteczność litu w terapiach skojarzonych były nieodpowiednie – różnie definiowano oporność depresji na leczenie, różny był czas trwania terapii skojarzonej, stosowano różne dawki litu (różne stężenia litu w surowicy), różnie oceniano reakcję na leczenie. Nawet w najnowszych badaniach, metodologicznie poprawniejszych, występowały istotne ograniczenia, zwłaszcza dotyczące różnych stężeń litu. Rzeczywisty odsetek reakcji na augmentację litem wynosi raczej 30-40 a nie 50%, jak najczęściej przyjmowano do tej pory. Bardziej zrównoważone podejście do kwestii korzyści i ryzyka związanego ze stosowaniem litu w terapii skojarzonej może stanowić zachętę dla wielu lekarzy. W latach 70. XX wieku liczne zespoły badawcze oceniały skuteczność łączenia soli litu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (TLPD) i inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) u chorych na depresję, jednak szeroko zainteresowano się tym zagadnieniem po opublikowaniu w 1981 r. wyników badania otwartego przeprowadzonego przez De Montigny’ego i wsp. W doniesieniu opisano bardzo wyraźną poprawę stanu psychicznego u 8 hospitalizowanych chorych na depresję w przebiegu zaburzenia afektywnego jednobiegunowego w ciągu 48 godzin po dodaniu soli litu w dawce 900 mg/24 h do stosowanego wcześniej TLPD. W tym czasie badacze sądzili, że za ten wpływ wspomagania terapii może odpowiadać swoista interakcja farmakodynamiczna między TLPD a litem, chodzi więc raczej o wzmocnienie przeciwdepresyjnego działania TLPD niż o samo przeciwdepresyjne działanie litu. Problem polega jednak na tym, że sam lit wykazuje pewne działanie przeciwdepresyjne. Dodanie litu do terapii przeciwdepresyjnej zaczęto więc rozumieć jako sposób zwiększenia skuteczności leku przeciwdepresyjnego stosowanego w monoterapii. Mimo licznych dowodów na skuteczność tego postępowania kilku autorów stwierdziło, że w ostatnich latach augmentacja litem jest wyraźnie rzadziej stosowana w codziennej praktyce psychiatrycznej. Celem artykułu jest przegląd danych dotyczących skuteczności augmentacji litem w terapii depresji lekoopornej. Autorzy zwrócili szczególną uwagę na wyniki badań kontrolowanych dotyczących ostrej fazy leczenia oraz wyniki badań długoterminowych. Na podstawie informacji zawartych w niniejszym artykule oraz w związku z obowiązującymi obecnie tendencjami wydaje się, że należy ponownie rozważyć celowość stosowania uzupełniającego leczenia litem w terapii depresji lekoopornej.
Dodaj do ulubionych