Streszczenie
Teoretyczne uzasadnienie stosowania atypowych leków przeciwpsychotycznych w terapii uzupełniającej MDD, jest związane z ich powinowactwem do całego szeregu struktur serotoninergicznych, w tym podtypów 1 i 2 receptora serotoninowego. Dlatego przeprowadzono ostatnio wiele badań randomizowanych z wykorzystaniem podwójnie ślepej próby i placebo w celu oceny rzeczywistej skuteczności takiej strategii terapeutycznej. W artykule zamieszczono przegląd tych badań w celu zapoznania z dostępnymi dowodami. Duża depresja (MDD) jest częstą chorobą, której leczenie może być trudne. Przez ponad 50 lat tradycyjną metodą leczenia depresji była monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi. W miarę upływu czasu lekarze i badacze przekonali się, że ten względnie wygodny i prosty do stosowania sposób leczenia jest w pełni skuteczny jedynie w pewnej podgrupie chorych. Dlatego w ciągu ostatnich 25 lat obserwujemy stałe zwiększanie się liczby badań oceniających skuteczność, bezpieczeństwo i tolerancję uzupełniających metod terapii (metod augmentacji) MDD, które można by stosować zarówno jako metody pierwszego wyboru, jak i u pacjentów lekoopornych. Chociaż wyniki części badań sugerują, że terapie skojarzone w znacznej większości nie są skuteczniejsze od monoterapii, wyniki innych wskazują, że stosowanie terapii uzupełniających poprawia wyniki leczenia chorych na dużą depresję. W rezultacie terapie te zostały dołączone do standardowego arsenału terapeutycznego. Wyniki opublikowanego ostatnio badania sekwencyjnych terapii alternatywnych służących leczeniu depresji (STAR*D) wskazują jednak, że u wielu chorych z MDD objawy utrzymują się mimo stosowania terapii uzupełniających. Wyniki badań tego typu co STAR*D uświadamiają lekarzom i badaczom pilną potrzebę dalszego poszukiwania nowych metod leczenia MDD. Ostatnio zwrócono uwagę, że na atypowe leki przeciw psychotyczne mogły by zostać użyte w terapii uzupełniającej MDD.
Dodaj do ulubionych