Streszczenie
Podstawowe elementy składające się na skuteczne wykorzystanie tego modelu to: bezpośrednie spotkania, ścisła obserwacja prospektywna oraz zapewnienie współpracy i interdyscyplinarnego podejścia zaspokajającego biopsychospołeczne potrzeby pacjentów. Potrzebne są dalsze badania w celu lepszego zrozumienia cech charakterystycznych pacjenta i określenia czynników, które przyczyniają się do współpracy ze środowiskowymi formami opieki psychiatrycznej po wypisaniu z psychiatrycznego oddziału pomocy doraźnej.
Wprowadzenie
Pacjenci zgłaszający się na psychiatryczny oddział pomocy doraźnej przeważnie znajdują się w stanie ostrego psychicznego dystresu, mogą cierpieć na przewlekłe choroby psychiczne, a ich potrzeby psychospołeczne są złożone. Niezależnie od tego, czy pacjenci ci są wypisywani bezpośrednio z izby przyjęć (emergency room, ER), czy po pobycie w szpitalu, odsetek pacjentów korzystających z opieki poszpitalnej, uwzględniający stosowanie się do późniejszych zaleceń, jest niewielki. W badaniu dotyczącym czynników ryzyka i strategii zmierzających do poprawy tych wartości Boyer i wsp. stwierdzili, że tylko 35% chorych wypisanych ze szpitala uczestniczyło w zaplanowanych wcześniej lub po pobycie w szpitalu spotkaniach ambulatoryjnych. Podobnie badanie dotyczące chorych, którzy opuścili psychiatryczną izbę przyjęć, wykazało, że tylko 41,8% chorych zgłosiło się po pomoc zgodnie ze skierowaniem. Brak współpracy w opracowanym planie leczenia zwiększa odsetek ponownych przyjęć na oddział pomocy doraźnej lub zgłoszeń na izbę przyjęć. Chociaż wcześniejsze badania wykazały, że czynniki demograficzne, bezdomność, nadużywanie substancji psychoaktywnych, nasilenie choroby i dotychczasowy wywiad psychiatryczny wpływają na odsetek pacjentów korzystających z opieki poszpitalnej, nowsze badania skoncentrowały się na cechach systemu opieki zdrowotnej. Bruffaerts i wsp. argumentowali, że w przypadku chorych, którzy w przeszłości byli hospitalizowani psychiatrycznie, wczesny nawrót lub krótki pobyt w społeczeństwie po hospitalizacji może być w większym stopniu zależny od cech systemu opieki zdrowotnej, takich jak brak planu dalszej opieki, krótki czas hospitalizacji, wypis wbrew zaleceniom lekarskim, niż od nasilenia choroby.
W tym artykule opisano innowacyjny program dla psychiatrycznych ośrodków pomocy doraźnej skoncentrowany na interwencji kryzysowej i pomaganiu pacjentom w przejściu do środowiskowych form opieki. Opisano proponowane formy opieki, populację chorych i uzyskane wyniki. Posłużono się opisami przypadków, aby zobrazować, jak funkcjonuje program, i wskazać kierunki przyszłych badań oraz poprawek, jakie można będzie wprowadzić do tego programu.
Piśmiennictwo skupia się na pewnych strategiach, które mogą wpłynąć na poprawę stosowania się do późniejszych zaleceń w opiece poszpitalnej, takich jak możliwość natychmiastowych spotkań, zapewnianie ciągłości i przejścia, zaangażowanie rodziny i interwencje ukierunkowane na wzmacnianie motywacji. Więcej uwagi, szczególnie w Europie, zwrócono ponadto na strategie interwencji kryzysowych wykorzystywane na izbach przyjęć i oddziałach pomocy doraźnej, aby zapobiec kosztownym hospitalizacjom i nawrotom, radzić sobie z bezpośrednimi kryzysami w psychiatrii i poprawić współpracę u pacjentów kierowanych na dalsze leczenie. Chociaż interwencje kryzysowe w ośrodkach ambulatoryjnych mogą być kosztowne i trudne do przeprowadzenia, to w warunkach izby przyjęć/oddziału pomocy doraźnej można zastosować je elastyczniej, w sposób oszczędzający koszty i łatwiej opracować pod względem administracyjnym. W piśmiennictwie dotyczącym wykorzystywania ruchomego zespołu interwencji kryzysowej i zespołów środowiskowych sugeruje się zmniejszenie częstości przyjęć do szpitala, większą poprawę objawową, większą satysfakcję pacjenta i zmniejszenie kosztów.
Dodaj do ulubionych