Streszczenie
Zwrócono uwagę na sytuacje, które są całkiem różne, mając nadzieję, że lekarze nie zakładają z góry, że są bezpieczni i mają możliwość przedsięwzięcia skutecznych działań mogących zapobiec aktom przemocy. Pomocne, chociaż nie zawsze możliwe, może być opracowanie protokołu postępowaniaw sytuacjach zagrożenia. Można wykorzystać go w sytuacjach, w których nie zawsze udaje się zachować jasność myślenia. Po wystąpieniu incydentu kluczowe znaczenie ma stosowanie techniki debriefingu, która może zapobiegać wystąpieniu zaburzeń lękowych i, być może, zespołu wypalenia. W zapobieganiu kolejnym incydentom przydatny może być przegląd administracyjny.
Wprowadzenie
Praca lekarzy bezpośrednio opiekujących się pacjentami może wiązać się z zagrożeniem fizycznym. Pacjenci z bardzo różnymi rozpoznaniami, przebywający w różnych środowiskach – od oddziałów pomocy doraźnej, przez oddziały szpitalne, po domy opieki– mogą stawać się agresywni słownie lub fizycznie. Badania koncentrowały się na cechach charakterystycznych agresora i ofiary, przeglądzie broni, edukacji i konsekwencjach, które mogą obejmować zmniejszenie satysfakcji z wykonywanej pracy, zespół wypalenia i, u niektórych poszkodowanych, zaburzenie stresowe pourazowe (posttraumatic stress disorder, PTSD). Na podstawie danych z piśmiennictwa nie można jasno stwierdzić,w jakim stopniu te dane dotyczą placówek ambulatoryjnych. Oddziały pomocy doraźnej i oddziały szpitalne mają bardzo niewiele wspólnego z ośrodkami ambulatoryjnymi. Spotykane sytuacje, przeszkody, a nawet reakcje mogą okazać się trudne. Z wyjątkiem tragedii nagłaśnianych przez media stosunkowo niewiele pisze się na ten temat. Pamiętając o tym, autorzy doszli do wniosku, że zagadnienie to wymaga dokładniejszego omówienia.
Dodaj do ulubionych