Streszczenie
Wprowadzenie
W Stanach Zjednoczonych w następnej dekadzie będzie 50 milionów kierowców w podeszłym wieku. Do 2030 roku osoby w podeszłym wieku będą stanowić 25% społeczeństwa i odpowiadać za 25% śmiertelnych wypadków komunikacyjnych. Wypadki z udziałem starszych osób rzadko wiążą sięz dużą prędkością czy spożywaniem alkoholu. Młodsze osoby powodują więcej wypadków, jednak osoby w podeszłym wieku mają więcej wypadków w przeliczeniu na liczbę przejechanych kilometrów. U starszych osób prawdopodobieństwo zgonu w wyniku urazów związanych z wypadkiem jest czterokrotnie większe. Starsi kierowcy najczęściej są oskarżani o wymuszenie pierwszeństwa lub jazdę po niewłaściwym pasie. Do ponad 50% śmiertelnych wypadków z udziałem osób powyżej 80 r.ż. dochodzi na skrzyżowaniach.
Prowadzenie pojazdu mechanicznego nigdy nie jest do końca bezpieczne. Nawet najlepsi kierowcy są skazani na łaskę kierujących w stanie intoksykacji czy w inny sposób zaburzonych. Postępujące pogorszenie sprawności związane z zaawansowanym wiekiemi towarzyszącymi mu schorzeniami, takimi jak zapalenie stawów, degeneracja plamki żółtej, jaskra lub retinopatia, jeszcze bardziej zwiększa zagrożenie. Nawet łagodne otępienie nasila niebezpieczeństwo, ponieważ upośledza zdolność starszego kierowcy do rozpoznawania zagrożenia i wykonywania wymijających manewrów. Wielu z nich zmniejsza ryzyko, redukując prędkość, nie prowadząc samochodu w porze nocnej, unikając nieznanych lub zatłoczonych dróg oraz wykorzystując alternatywne środki transportu. Wielu innych mimo dobrze przemyślanych planów odejścia z pracy na emeryturę nie zamierza rezygnować z jeżdżenia samochodu, co obrazuje następujące stwierdzenie: „Ledwo słyszę, ledwo widzę i ledwo chodzę. Jednak mogłoby być gorzej. Przynajmniej mogę prowadzić”.
Prawie 30% dorosłych z zaburzeniami funkcji poznawczych nadal prowadzi auta. W sondażach po wypadkach 60% opiekunów relacjonowało, że nie byli w stanie dyskutować z kierowcą na temat jego upośledzonej zdolności prowadzenia pojazdu. Kiedy otępienie uniemożliwia starszej osobie realistyczną ocenę zagrożenia stwarzanego dla siebie i innych osób, członkowie rodziny mogą poprosić lekarza o interwencję. Poniżej opisano podejście, które respektuje potrzebę zachowania autonomii i niezależności przez starszego kierowcę, nie pomijając przy tym kwestii bezpieczeństwa. Wymaga to znalezienia równowagi między kwestiami etycznymi, dotyczącymi bezpieczeństwa publicznego a opieką skoncentrowaną na pacjencie. Umiejętności i współczucie często mogą umożliwić opracowanie bezpiecznego planu z uniknięciem stosowania przymusu czy konieczności kontaktowania się ze stanowym wydziałem komunikacyjnym.
Dodaj do ulubionych