Streszczenie
Nadmierną aktywność i zaburzenia uwagi opisywano u dzieci od ponad 100 lat. Ostatecznie wykształciło się pojęcie nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami uwagi (ADHD). Chociaż tradycyjnie uważano, że ADHD dotyczy tylko dzieci i nastolatków, coraz częściej przyjmuje się, że objawy ADHD mogą występować również w wieku dorosłym. Szacunkowe dane dotyczące utrzymywania się objawów ADHD u dorosłych przyjmują wartości: od 4 do 66%, a rozpowszechnienia ADHD u dorosłych w populacji ogólnej nawet 5%. ADHD utrzymujące się do wieku dorosłego wiąże się z częstym współwystępowaniem innych zaburzeń psychicznych, z których najczęstsze to: zaburzenia lękowe, nadużywanie substancji psychoaktywnych, nawracające zaburzenia depresyjne i zaburzenia afektywne dwubiegunowe.
Współwystępowanie ADHD i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego u dorosłych
Budzące liczne kontrowersje współwystępowanie ADHD i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego u dzieci było przedmiotem wielu badań. Niewiele uwagi poświęcano natomiast tej kwestii u dorosłych, mimo częstego współwystępowania obydwu zaburzeń. Niektóre badania sugerują, że ADHD jest nadreprezentowana u osób z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym (iloraz szans 8,3) i, że dotyczy nawet 9-35% dorosłych z tym zaburzeniem. Dlatego współwystępujące ADHD i zaburzenie dwubiegunowe mogą być zbyt rzadko rozpoznawane i niedostatecznie leczone. Współwystępowanie ADHD i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego u dorosłych można wyjaśnić na kilka sposobów, ale żaden z nich właściwie nie wyklucza innych. Wiele z nich może zachodzić jednocześnie, co przyczynia się do współchorobowości. Możliwe również, że to spostrzeżenie jest artefaktem nakładania się objawów. Wydaje się jednak, że współwystępowanie ADHD i zaburzenia dwubiegunowego jest zbyt częste, aby mogło być jedynie dziełem przypadku, nawet po wykluczeniu nakładających się kryteriów DSM-IV. Inną możliwość stanowi zniekształcenie Berksona, polegające na tym, że u pacjentów szukających pomocy psychiatry przeważnie występuje więcej współistniejących zaburzeń niż u osób z populacji ogólnej.Prawdopodobne jest również wspólne podłoże, które czyni pacjentów podatnymi na obydwa te zaburzenia, jednak obecna wiedza o neurobiologii zaburzenia dwubiegunowego i ADHD nie jest wystarczająca do zweryfikowania tej hipotezy.
Dodaj do ulubionych