Badania

Piodermia zgorzelinowa – analiza retrospektywna

Dr n. med. Anna Baran1

Magdalena Świstak2

Agnieszka Zonenberg2

Prof. dr hab. med. Iwona Flisiak1

1Klinika Dermatologii i Wenerologii Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku

2Studenckie Koło Naukowe przy Klinice Dermatologii i Wenerologii UMB

Adres do korespondencji: Dr n. med. Anna Baran, Klinika Dermatologii i Wenerologii UMB, ul. Żurawia 14, 15-540 Białystok, e-mail: aannabaran@wp.pl

Piodermia zgorzelinowa (pyoderma gangrenosum – PG) jest rzadką chorobą zaliczaną do dermatoz neutrofilowych. Typową zmianą jest gwałtownie szerzące się owrzodzenie o podminowanym brzegu, któremu towarzyszy znaczna bolesność. Większość przypadków PG współistnieje z chorobami układowymi – nieswoistymi zapaleniami jelit, zaburzeniami hematologicznymi czy zapaleniem stawów. Coraz częściej zauważa się także powiązanie PG z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą i otyłością. Diagnostyka PG opiera się głównie na charakterystycznym obrazie klinicznym dermatozy. Podstawą terapii jest leczenie ogólne w postaci glikokortykosteroidów oraz innych leków immunomodulujących. Leczenie miejscowe stanowi ważne uzupełnienie terapii.

Piodermia zgorzelinowa jest rzadko występującą dermatozą, charakteryzującą się szybko postępującą martwicą skóry. Jej nazwa nadana w 1930 roku przez Brunstinga i wsp. niesłusznie sugeruje pochodzenie bakteryjne zmian. Współcześnie piodermia zgorzelinowa jest zaliczana do chorób neutrofilowych skóry.[1,2] Uważa się, że kluczową rolę w rozwoju choroby odgrywają zaburzenia w układzie immunologicznym związane z mechanizmami odpowiedzi komórkowej oraz nadmierna reakcja zapalna. Badania wskazują na nieprawidłowości w funkcjonowaniu neutrofili i monocytów, polegające na zaburzeniu chemotaksji i ich nadreaktywności. Coraz częściej w etiopatogenezie PG wskazuje się na wzmożoną produkcję czynnika martwicy nowotworu (tumor necrosis factor – TNF-α) oraz innych cytokin, głównie IL-1, IL-6, IL-8, biorących udział w chemotaksji neutrofili.[3] Etiopatogeneza piodermii zgorzelinowej jest wciąż niejasna. W ponad połowie przypadków obserwuje się jej współwystępowanie z chorobami narządów wewnętrznych, w szczególności z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), zaburzeniami hematologicznymi, w tym chorobami mieloproliferacyjnymi czy zapaleniami stawów.[2,4]

Wyróżnia się kilka postaci klinicznych PG, spośród których najczęstsza jest postać wrzodziejąca, występująca u ok. 80 proc. pacjentów. Wykwitem pierwotnym jest jałowa krosta, pęcherzyk lub guzek, który ulega rozpadowi, tworząc bolesne owrzodzenie ...

Cel pracy

Celem pracy była retrospektywna analiza dokumentacji medycznej pacjentów hospitalizowanych z powodu piodermii zgorzelinowej w Klinice Dermatologii i Wenerologii UMB.

Materiały i metody

Analizie retrospektywnej poddano grupę 34 chorych hospitalizowanych z piodermią zgorzelinową w klinice w latach 2004-2013. Pod uwagę brano płeć i wiek pacjentów, choroby współistniejące, obraz kliniczny, przebieg choroby oraz stosowane leczenie.

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Materiały i metody

Analizie retrospektywnej poddano grupę 34 chorych hospitalizowanych z piodermią zgorzelinową w klinice w latach 2004-2013. Pod uwagę brano płeć i wiek [...]

Wyniki

W latach 2004-2013 z powodu piodermii zgorzelinowej hospitalizowanych było 34 pacjentów, co stanowiło 0,3 proc. wszystkich pacjentów hospitalizowanych w tym czasie. [...]

Omówienie

Piodermia zgorzelinowa jest rzadko występującą chorobą, której zachorowalność szacuje się na 0,3-1/100 000.[7] W literaturze światowej istnieje niewiele prac opartych na [...]

Wnioski

Z przeprowadzonej analizy retrospektywnej wynika, że piodermia zgorzelinowa występuje częściej u osób w wieku średnim i jest istotnie powiązana ze schorzeniami [...]