Nowe technologie

Telemedycyna – gadżet czy skuteczna metoda leczenia?

Dr n. med. Agnieszka Zubkiewicz-Kucharska
Prof. dr hab. med. Anna Noczyńska

Katedra i Klinika Endokrynologii i Diabetologii Wieku Rozwojowego, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu

Adres do korespondencji: Dr Agnieszka Zubkiewicz-Kucharska, Katedra i Klinika Endokrynologii i Diabetologii Wieku Rozwojowego, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu, ul. Chałubińskiego 2a, 50-376 Wrocław, tel. 71 7703117, faks 71 3280682

W 2015 roku w USA odnotowano ponad 800 tysięcy opłaconych przez ubezpieczycieli porad telemedycznych w porównaniu z ok. 4 tysiącami takich porad w 2006 roku.[1]

Telefoniczne i e-mailowe konsultacje na linii lekarz – lekarz, lekarz – pacjent, pielęgniarka – lekarz oraz pielęgniarka – pacjent czy ocena zapisu EKG w czasie rzeczywistym stają się standardem. Telemedycyna pozwala już na przeprowadzanie zabiegów operacyjnych pomimo dzielących operatora i pacjenta barier geograficznych. Sposobów korzystania z telemedycyny jest wiele, począwszy od zastosowania telefonu do selekcji pacjentów przed wizytą (triage), poprzez wideokonferencje, asynchroniczne przesyłanie danych, np. therapy emails, po aplikacje komórkowe i portale pacjenckie.[2]

Stare przyzwyczajenia

Dzisiaj jesteśmy przyzwyczajeni do konsultacji lekarz – pacjent w konwencji 1:1. Można jednak sobie wyobrazić, że przy odpowiednim wsparciu technologicznym chorzy zostaną podzieleni wg problemu i konsultowani nie tylko wirtualnie, ale także, że to samo zalecenie zostanie przekazane całej grupie pacjentów. Wyłącznie wirtualne konsultacje na pewno są możliwe w prostych sytuacjach klinicznych, np. przeziębieniu, gdy stan pacjenta jest dobry, a zastosowana terapia (zgodna ze standardami) jest skuteczna.

Oczywiście bardziej złożone rozpoznania i leczenie, prowadzenie terapii wymagających szczególnego nadzoru, przeprowadzenie badania fizykalnego lub innej osobistej interwencji, np. podanie leku parenteralnie, wymagałoby nadal kontaktu pacjenta z pracownikiem ochrony zdrowia. W opiece przewlekłej, m.in. nad chorym z cukrzycą, można przyjąć, że jeśli stan pacjenta jest stabilny, a zalecone postępowanie efektywnie kontroluje przebieg choroby, to aktualizację terapii i niektóre konsultacje specjalistyczne można byłoby przeprowadzać z wykorzystaniem telemedycyny.[2]

Wirtualne wsparcie terapii

Opracowanie skutecznego sposobu prowadzenia efektywnego leczenia i sprawowania samokontroli cukrzycy w warunkach domowych, który przełożyłby się na zmniejszenie liczby hospitalizacji, ale też na redukcję powikłań przewlekłych staje się ważne także z punktu widzenia ekonomii zdrowia.

Czy zastosowanie telemedycyny w opiece nad pacjentem z cukrzycą może być skutecznym środkiem do osiągnięcia dobrej kontroli metabolicznej i poprawienia jakości życia pacjenta?

Pomysł wykorzystania systemów teleinformatycznych w leczeniu cukrzycy nie jest nowy, a spektrum możliwości – szerokie, od prostego sczytywania pamięci glukometrów czy pomp insulinowych, przez kumulowanie informacji w bazach danych, edukację, aż po wirtualne wsparcie decyzji terapeutycznej.

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Skuteczna metoda leczenia

Su i wsp. w opublikowanej niedawno metaanalizie podjęli próbę oceny, czy zastosowanie telemedycyny w leczeniu cukrzycy w porównaniu z konwencjonalną opieką [...]

Uwaga na błędy w komunikacji

Niewątpliwym wyzwaniem dla systemów telemedycznych są możliwe błędy w komunikacji skutkujące nieefektywną konsultacją. Należy podkreślić, że nawet najmniejsza nieprawidłowość w komunikacji [...]

Sytuacja prawna i finansowanie

W Polsce konsultacje telemedyczne nie są finansowane ze środków publicznych, co sprawia, że telemedycyna nie jest powszechna. Dodatkowo art. 42 ustawy [...]

Podsumowanie

Zastosowanie systemów telemedycznych w diabetologii pozwala na poprawę kontroli metabolicznej cukrzycy, co przyczynia się do redukcji powikłań tej choroby i poprawia [...]