Praktyka kliniczna

Chorzy żywieni pozajelitowo – wybór optymalnego sposobu insulinoterapii

lek. Paweł Szczepaniec1

lek. Katarzyna Górnik1

lek. Aneta Brot1

lek. Michał Kiedrzyński1

lek. Katarzyna Szewczyk-Bialik1

lek. Karolina Kaczmarczyk1

dr n. med. Iwona Lewińska1

dr n. med. Grażyna Kulig2

dr n. med. Marek Kunecki2

1Oddział Chorób Wewnętrznych I WSSz im. M. Pirogowa w Łodzi

2Centrum Leczenia Żywieniowego WSSz im. M. Pirogowa w Łodzi

Adres do korespondencji: lek. Paweł Szczepaniec, Oddział Chorób Wewnętrznych I, WSSz im. M. Pirogowa w Łodzi, ul. Wólczańska 191/195, 90-531 Łódź, tel. 692 688 157, e-mail: pszczepaniec@wp.pl

  • Jakie są możliwości wykorzystania terapii żywieniowej w korygowaniu zaburzeń metabolicznych
  • Kwalifikacja, plan i wskazania do żywienia pozajelitowego
  • Dlaczego skuteczne leczenie hipoglikemizujące u chorego żywionego pozajelitowo stanowi wyzwanie dla diabetologa

Artykuł prezentuje serię 7 przypadków chorych żywionych całkowicie lub częściowo pozajelitowo, wymagających stosowania insulinoterapii. Autorzy zdecydowali się na zastosowanie schematu opartego na podaniu glarginy raz dziennie oraz insuliny NPH 20-30 minut przed podłączeniem mieszaniny żywieniowej. U chorego spożywającego oprócz żywienia normalne posiłki zastosowano dodatkowo insulinę aspart w bolusach doposiłkowych.

U prezentowanych chorych uzyskano akceptowalne wartości glikemii, unikając jednocześnie epizodów hipoglikemii.

U wielu pacjentów, ze względu na niewydolność przewodu pokarmowego lub jego przewlekłą niedrożność, stajemy przed koniecznością całkowitego lub częściowego żywienia pozajelitowego – zarówno krótkoterminowego, jak i długotrwałego, niejednokrotnie aż do śmierci pacjenta. Najczęstszymi jednostkami chorobowymi, które zmuszają do jego zastosowania, są stany prowadzące do rozwinięcia się zespołu złego wchłaniania – zarówno mechaniczne, jak i czynnościowe rozległe resekcje z przyczyn:

• naczyniowych

• nowotworowych

• zapalnych

• urazowych

• przetoki

• ciężkie uszkodzenia kosmków jelitowych.


Innym wskazaniem jest przewlekła wielopoziomowa niedrożność jelit na tle zaawansowanego procesu nowotworowego, w której żywienie pozajelitowe pozwala na istotne przedłużenie życia pacjenta, przy zachowaniu akceptowalnego jego komfortu, oraz uniknięcie śmierci głodowej. Choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, dodatkowo komplikują prawidłowe wyrównanie metaboliczne pacjenta, wpływając istotnie na przebieg i powikłania terapii żywieniowej. Chorzy tacy są narażeni na zwiększone ryzyko infekcji oraz liczne zaburzenia metaboliczne, takie jak zaburzenia elektrolitowe oraz hipo- i hiperglikemia.

Stosowane podczas całkowitego żywienia pozajelitowego preparaty odżywcze są mieszaniną aminokwasów, tłuszczów, cukrów prostych oraz mikro- i makroelementów. Czas jego podawania wynosi średnio 14-18 godzin – u naszych pacjentów obejmowało to z reguły okres pomiędzy godziną 15.00 a 8.00.

W pracy przedstawiamy serię przypadków pacjentów chorujących na cukrzycę, żywionych pozajelitowo, u których stanęliśmy przed koniecznością wyboru jak najlepszego sposobu insulinoterapii, umożliwiającego skuteczną kontrolę glikemii również po wypis...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Dyskusja

Historia żywienia dożylnego rozpoczęła się w 1656 r. w Anglii, wraz z doświadczeniem sir Christophera Wrena, który po raz pierwszy w [...]

Powikłania żywienia pozajelitowego

• Mechaniczne (techniczne) – związane z wprowadzeniem cewnika permanentnego

Wnioski

Wzrost poziomu glikemii związany z podłączeniem i podawaniem mieszaniny żywieniowej okazał się dobrze odpowiadać na wcześniejsze o 20-30 min podanie podskórne [...]