Cukrzyca typu 2 wymaga kompleksowego podejścia, by uniknąć groźnych powikłań i przedwczesnej śmierci. Leczenie polega na jednoczesnej stabilizacji parametrów metabolicznych: glikemii, masy ciała, ciśnienia tętniczego i profilu lipidowego. Powikłania cukrzycy to skutki przewlekłego utrzymywania się wysokiego stężenia glukozy we krwi, która z czasem uszkadza naczynia krwionośne i nerwy, doprowadzając do zaburzeń funkcjonowania narządów i ich niewydolności.

Powikłania dzielimy na nagłe (ostre) oraz te, które rozwijają się latami (przewlekłe). Do ostrych powikłań cukrzycy, pojawiających się nagle i stanowiących bezpośrednie zagrożenie życia, należą: hipoglikemia, kwasica ketonowa i hiperglikemia osmolarna. Powikłania przewlekłe rozwijają się powoli i wynikają z postępujących zmian w układzie krążenia w postaci mikro- i makroangiopatii. Uszkodzenia w zakresie małych naczyń krwionośnych dotyczą narządu wzroku (retinopatia), nerek (nefropatia) i nerwów (neuropatia). Negatywne skutki długotrwałej hiperglikemii w postaci szybszego rozwoju miażdżycy widoczne są w obrębie dużych naczyń, przede wszystkim w tętnicach wieńcowych, mózgowych i obwodowych. Z tego powodu chorzy na cukrzycę wcześniej niż osoby zdrowe zapadają na choroby układu krążenia¹.

Najnowsze zalecenia Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego (PTD) stawiają na nowoczesne rozwiązania technologiczne oraz skuteczną prewencję zdarzeń sercowo-naczyniowych. Fundamentem terapii pozostaje zmiana nawyków behawioralnych, obejmująca odpowiednie żywienie, suplementację witamin oraz regularną aktywność fizyczną. Nadrzędnym celem leczenia jest wydłużenie życia osób z cukrzycą, a także istotna poprawa jego jakości^2,3.

Poziomy nasilenia hipoglikemii

Hipoglikemia to ostre (nagłe) powikłanie cukrzycy, które definiuje się jako obniżenie stężenia glukozy we krwi <70 mg/dl (3,9 mmol/l) lub – niezależnie od stężenia glukozy – obecność objawów związanych z hipoglikemią³. Wyróżnia się 3 główne poziomy nasilenia hipoglikemii: