Menopauzalny zespół moczowo-płciowy – zbyt rzadko rozpoznawany i leczony

Nanette Santoro, MD1
Ivy Lin, MD2

1Professor, E. Stewart Taylor Chair, Department of Obstetrics and Gynecology, University of Colorado Anschutz Medical Campus, Aurora, Kolorado

2Resident Physician, Department of Obstetrics and Gynecology, University of Colorado School of Medicine, Aurora, Kolorado

W miarę starzenia się populacji Stanów Zjednoczonych można oczekiwać, że zwiększy się częstość występowania menopauzalnego zespołu moczowo-płciowego. Dlatego ginekolodzy-położnicy muszą bardziej aktywnie prowadzić poradnictwo i leczenie u takich pacjentek.

ZAGADNIENIA KLUCZOWE

  • U kobiet z menopauzalnym zespołem moczowo-płciowym pogorszenie jakości życia jest podobne jak u pacjentek z przewlekłymi chorobami, takimi jak przewlekłe zapalenie stawów, przewlekła obturacyjna choroba płuc i zespół jelita drażliwego.
  • Leczenie menopauzalnego zespołu moczowo-płciowego obejmuje modyfikacje stylu życia, stosowanie środków nawilżających pochwę i lubrykantów, estrogenów podawanych dopochwowo (standardowa metoda leczenia), selektywnych modulatorów receptora estrogenów oraz dehydroepiandrosteronu (DHEA).


Menopauzalny zespół moczowo-płciowy (GSM – genitourinary syndrome of menopause) to stosunkowo nowy termin opisujący zestaw objawów z dolnych dróg moczowo-płciowych, które wiążą się ze stanem niedoboru estrogenów.1 Wcześniejsze nazwy, takie jak zanik sromu i pochwy oraz zanikowe zapalenie pochwy, nie uwzględniały częstych objawów z dróg moczowych związanych z menopauzą. Termin GSM, wprowadzony w 2013 roku na konferencji terminologicznej International Society for the Study of Women’s Sexual Health (ISSWSH) oraz North American Menopause Society (NAMS), jest postrzegany jako pojęcie ogólniejsze, które lepiej oddaje całość objawów, ma mniej negatywnych konotacji i powinno zastąpić starsze nazewnictwo.

Pojęcie GSM opisuje zmiany w dolnych drogach moczowo-płciowych związane z menopauzą. Jest to przewlekłe zaburzenie, które nie ulegnie poprawie bez leczenia. Obecność receptorów estrogenów w dolnych drogach moczowo-płciowych powoduje, że w odpowiedzi na zmniejszenie stężenia estrogenów w krwiobiegu po menopauzie następuje ścieńczenie nabłonka pochwy i dróg moczowych, zwiększenie pH w pochwie, zmniejszenie zawartości kolagenu i elastyczności tkanek oraz liczby naczyń krwionośnych. Objawia się to suchością, podrażnieniem i świądem pochwy oraz może wpływać na czynność seksualną z powodu dyspareunii i zmniejszenia nawilżenia pochwy podczas stosunku (tab. 1). Należy zauważyć, że GSM obejmuje również objawy podmiotowe i przedmiotowe z dróg moczowych. Pacjentki w okresie pomenopauzalnym są bardziej podatne na nawracające zakażenia dróg moczowych oraz występowanie takich objawów jak bolesność podczas oddawania moczu, częste oddawanie moczu oraz parcie naglące.2

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Częstość występowania

Cechy GSM można stwierdzić podczas oceny klinicznej nawet u 90% badanych pacjentek w okresie pomenopauzalnym. Tylko 1/3 kobiet zgłasza jednak w [...]

Leczenie

Głównym celem terapii GSM jest złagodzenie objawów. Możliwości leczenia obejmują zmiany stylu życia oraz metody niehormonalne i hormonalne. Leczenie hormonalne obejmuje [...]

Rak piersi a menopauzalny zespół moczowo-płciowy

Rak piersi w wywiadzie utrudnia leczenie GSM, zwłaszcza u kobiet z rakiem hormonozależnym. Objawy GSM są częste w tej grupie, zwłaszcza [...]

Podsumowanie

Menopauzalny zespół moczowo-płciowy jest niedostatecznie często rozpoznawany i leczony, mimo że ten przewlekły stan występuje u dużej liczby kobiet w okresie [...]