Dostęp Otwarty

Nowości

Osteoporoza: Miejsce wertebroplastyki w leczeniu złamań kręgów

Prof. dr hab. med. Wojciech Pluskiewicz

Złamania kręgów to obok złamań bliższego końca kości udowej najpoważniejsze konsekwencje osteoporozy. Każde złamanie zwiększa znacząco ryzyko kolejnych, dlatego podstawowym celem terapii jest zapobieganie pierwszemu złamaniu, a gdy już do niego doszło – dążenie do zmniejszenia ryzyka następnych.

Podstawą terapii osteoporozy jest farmakoterapia, ale nie powinniśmy zapominać o prewencji upadków, modyfikacji diety, zwiększeniu aktywności fizycznej czy odrzuceniu używek. Odrębnie należy traktować złamania kręgów, a innowacyjną metodą terapii jest wertebroplastyka. Polega ona na wprowadzeniu do złamanego kręgu specjalnego cementu lub rzadziej kręg jest wypełniony balonikiem. Wertebroplastyka jest dość szeroko stosowana w praktyce, ale ciągle są liczne kontrowersje dotyczące wskazań do wdrożenia tej terapii i oceny odległej skuteczności w porównaniu z terapią konwencjonalną.

Z tego powodu warto zapoznać się z wynikami przytaczanych badań, w których autorzy analizowali sprawność funkcjonalną i ból u 31 kobiet z przebytym złamaniem kręgu. 13 przeszło zabieg wertebroplastyki, a 18 było leczonych tradycyjnie. Wiek pacjentek wynosił ponad 60 lat, a kryterium włączenia było co najmniej jedno złamanie kręgu. Wyjściowe dane kliniczne, wyniki badania densytometrycznego były zbliżone w obu podgrupach pacjentek. Nasilenie bólu oraz stan funkcjonalny oceniono przed wdrożeniem terapii oraz w jej trakcie aż do roku od jej inicjacji.

Okazało się, że oczekiwana skuteczność wertebroplastyki nie potwierdziła się, a po roku nasilenie bólu oraz stan funkcjonalny nie były lepsze niż u pacjentek leczonych tradycyjnie.

Komentarz

To niewielkie badanie wnosi ważne informacje wspierające raczej konwencjonalne leczenie. Wobec powszechności stosowania tej metody, a zarazem braku wykazania jej wyższości należy raczej dążyć do zawężenia wskazań do tego zabiegu. Niestety, na częstość stosowania wertebroplastyki wpływają czynniki pozamerytoryczne i korzystne finansowanie. Tymczasem zawsze przesłanki merytoryczne i dobro pacjenta powinny być na pierwszym planie, a odległe wyniki dotyczące bólu oraz stanu funkcjonalnego są bardzo ważnymi przesłankami.