Hematologia

Co warto wiedzieć na temat zespołów mielodysplastycznych

dr n. med. i n. o zdr. Martyna Maciejewska

Klinika Hematologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych, Uniwersyteckie Centrum Kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

Adres do korespondencji:

dr n. med. i n. o zdr. Martyna Maciejewska

Klinika Hematologii, Transplantologii i Chorób Wewnętrznych,

Uniwersyteckie Centrum Kliniczne

Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego

ul. Banacha 1A, 02-097 Warszawa

e-mail: martyna.maciejewska@uckwum.pl

  • Charakterystyka i epidemiologia zespołów mielodysplastycznych, w tym znaczenie predyspozycji genetycznych i wtórnych przyczyn
  • Badania diagnostyczne niezbędne dla potwierdzenia rozpoznania i ocena ryzyka
  • Terapie ukierunkowane i leczenie wspomagające, a także cele wdrażanego postępowania

Zespoły mielodysplastyczne (MDS – myelodysplastic syndromes) stanowią heterogenną grupę chorób nowotworowych, których wspólnymi cechami są występowanie klo­nalnej hematopoezy, cytopenii oraz morfologicznych cech dysplazji. Objawy podmiotowe i przedmiotowe zależą przede wszystkim od rodzaju stwierdzanych cytopenii (jedno-, dwu- lub trójliniowej; neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość). Natomiast w ustalaniu ostatecznego rozpoznania, ocenie rokowania oraz wyborze sposobu leczenia istotną rolę odgrywają łącznie cechy morfologiczne, cytogenetyczne i molekularne.

Ryzyko progresji zespołu mielodysplastycznego do ostrej białaczki szpikowej znamiennie różni się w zależności od cech cytogenetycznych, molekularnych i klinicznych.

Epidemiologia

Zespoły mielodysplastyczne najczęściej stwierdza się u osób powyżej 70 roku życia, a częstość ich występowania wzrasta z wiekiem1. Chociaż znakomita większość przypadków dotyczy ludzi starszych, zdarzają się przypadki zachorowań u osób poniżej 50 roku życia, a nawet u dzieci (tzw. młodzieńczy MDS)2.

Osobną grupę chorych, o bardziej zróżnicowanej strukturze wiekowej, stanowią pacjenci, u których obserwuje się występowanie zespołów mielodysplastycznych wtórnie do terapii przeciwnowotworowej. Jest to bardzo istotna, dynamicznie powiększająca się grupa chorych, co odzwierciedla postępy w leczeniu innych nowotworów – zarówno litych, jak i hematologicznych. Coraz skuteczniejsze leczenie onkologiczne wiąże się ściśle z koniecznością obserwowania i monitorowania pacjentów pod kątem występowania wtórnych do leczenia cytostatycznego zespołów mielodysplastycznych i ostrych białaczek, niezależnie od wieku chorego.

W przypadkach niezwiązanych z wcześniejszym leczeniem onkologicznym ryzyko rozwoju choroby wyraźnie wzrasta z wiekiem.

Zespoły mielodysplastyczne częściej dotyczą mężczyzn, z wyjątkiem MDS 5q-, który znamiennie częściej występuje u kobiet1.

Istnieją również choroby uwarunkowane genetycznie (mutacje o charakterze germinalnym, nie somatycznym – podlegające dziedziczeniu), których elementem może być występowanie zespołów mielodysplastycznych/ostrych białaczek. Znanych jest wiele genów z...

Obraz kliniczny

Obraz kliniczny w zespołach mielodysplastycznych charakteryzuje się dużą zmiennością. Może być niemy klinicznie i skłania do przeprowadzenia diagnostyki jedynie z powodu nieprawidłowości obserwowanych w rutynowych badaniach morfologii krwi obwodow...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Diagnostyka różnicowa

Cytologiczne cechy dysplazji mogą mieć charakter wtórny i przemijający, zwłaszcza w sytuacjach takich, jak: niedobory witaminy B12, kwasu foliowego, miedzi, ekspozycja na toksyczne [...]

Rozpoznanie

W kierunku MDS należy diagnozować każdego chorego, u którego obserwuje się: cytopenie (po wykluczeniu wtórnych przyczyn), objawy wtórne do cytopenii (krwawienie, łatwe siniaczenie, [...]

Klasyfikacja

Obecnie istnieją dwa równoległe systemy klasyfikacji MDS: International Consensus Classification (ICC)6 oraz World Health Organization 5th edition (WHO-5)4. Obydwa systemy są [...]

Stratyfikacja ryzyka

Istnieją dwa systemy szacowania rokowania w odniesieniu do całkowitego przeżycia (OS – overall survival) oraz ryzyka progresji do ostrej białaczki szpikowej: International [...]

Leczenie wspomagające

Ogólnym celem leczenia w MDS jest przede wszystkim kontrola objawów związanych z cytopenią, zmniejszenie konieczności przetoczeń preparatów krwi oraz poprawa jakości życia przy [...]

Leczenie nowotworów mielodysplastycznych niższego ryzyka

Opcje terapeutyczne dla chorych z dominującą lub izolowaną niedokrwistością:

Leczenie MDS wyższego ryzyka

Wszystkie opisane powyżej kwestie leczenia wspomagającego, przede wszystkim niedokrwistości, małopłytkowości i nawracających infekcji, w takim samym stopniu odnoszą się do chorych na MDS [...]

Rokowanie

Rokowanie różni się znacznie w zależności od szczegółowego rozpoznania oraz wyboru metody leczenia. Naturalnym obrazem choroby jest progresja do ostrej białaczki szpikowej. [...]

Podsumowanie

Zespoły, a właściwie nowotwory mielodysplastyczne stanowią heterogenną grupę chorób, o zróżnicowanym rokowaniu. Częstość ich występowania znamiennie wzrasta z wiekiem, jak również jest zwiększona u chorych [...]

Do góry