Dostęp Otwarty

d. Antymetabolity

e. Wszystkie powyższe

Small ryc 6 opt

Rycina 6. Zdjęcie prawego gruczołu łzowego przed leczeniem oraz 7 dni od rozpoczęcia leczenia

  • Small ryc 7a opt
  • Small ryc 7b opt

Rycina 7. Zdjęcie twarzy pacjenta: A) przed leczeniem; B) 4 miesiące po rozpoczęciu leczenia



Leczenie idiopatycznej choroby zapalnej oczodołu zależy od jej przebiegu. Gdy choroba przebiega łagodnie, wystarczy obserwacja pacjenta.3 Podstawę terapii idiopatycznej choroby zapalnej oczodołu stanowią podawane ogólnie glikokortykosteroidy.7 Powinny być one lekiem pierwszego rzutu u wszystkich pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą. Takie leczenie można rozpocząć dopiero po potwierdzeniu rozpoznania badaniem histopatologicznym, ponieważ może ono maskować inne choroby, w których glikokortykosteroidy są przeciwwskazane. Początkowa dawka prednizonu dla osoby dorosłej wynosi 60-80 mg/24 h. Leczenie trwa kilka miesięcy ze stopniową, powolną redukcją dawki.3

U pacjentów, którzy nie reagują na leczenie glikokortykosteroidami, u których są one przeciwwskazane lub którzy cierpią na nawroty choroby, ewentualnie stają się steroidozależni lub cierpią z powodu istotnych działań niepożądanych tego rodzaju terapii (np. cukrzyca), należy rozważyć inne metody leczenia, na przykład radioterapię.7,9 Jest ona jednak przeciwwskazana u dzieci i młodzieży. Radioterapię można stosować również jako uzupełnienie leczenia glikokortykosteroidami.10-12

W przypadku oporności na glikokortykosteroidy i radioterapię pacjentowi można podać czynniki immunomodulujące (metotreksat, cyklosporynę, mykofenolan mofetylu) oraz leki biologiczne (infliksymab, adalimumab, etanercept).7

Pacjent otrzymywał metyloprednizolon w zmniejszanych co jakiś czas dawkach łącznie przez 4 miesiące. Dawka początkowa wynosiła 20 mg rano i 8 mg wieczorem. Po 7 dniach od rozpoczęcia leczenia nastąpiła widoczna poprawa stanu narządu wzroku: zmniejszenie obrzęku gruczołu łzowego i powiek. Ostrość wzroku do dali i bliży obojga oczu była pełna. Nie wystąpiły powikłania po leczeniu glikokortykosteroidami (ryc. 6).

Po czterech miesiącach nie obserwowano już żadnych objawów stanu zapalnego. Podczas ponad 6-miesięcznej obserwacji nie doszło do nawrotu choroby (ryc. 7).

Podsumowanie

Idiopatyczna choroba zapalna tkanek oczodołu jest zaburzeniem rozrostowym, nienowotworowym, nieinfekcyjnym, o nieznanej etiologii. Ustalenie właściwego rozpoznania jest możliwe po wykluczeniu innych chorób oczodołu, na podstawie objawów klinicznych, badań laboratoryjnych i obrazowych oraz weryfikacji histologicznej i immunohistochemicznej.13-15 Możliwa jest spontaniczna remisja, nawrót choroby, a także powikłania w postaci oftalmoplegii, opadania powieki i pogorszenia widzenia w przypadku zapalenia nerwu II.3