Eksperci zdecydowanie kładą nacisk na ten rodzaj pomocy w pierwszej kolejności leczenia u chorych zdolnych do poddania się jej. Leczenie farmakologiczne powinno być rozpoczęte dopiero, gdy zastosowanie terapii dało niezadowalające rezultaty.

Również chorzy, którzy nie uzyskują wystarczającej redukcji tików lub doświadczają niekorzystnych działań niepożądanych na skutek zastosowanych leków, powinni podjąć interwencje behawioralne.

Zalecane piśmiennictwo

Wolańczyk T, Stefanoff P, Komender J. Zaburzenia tikowe. W: Postępy w diagnostyce i leczeniu chorób układu nerwowego u dzieci, tom 2. Red. S. Jóźwiak BiFolium, Lublin 2000:84-100.

Cath DC, Hedderly T, Ludolph AG, et al. European clinical guidelines for Tourette Syndrome and other tic disorders. Part I: assessment. Eur Child Adolesc Psychiatry. 2011;20(4):155-171.

Roessner V, Plessen J, Rothenberger A. European clinical guidelines for Tourette syndrome and other tic disorders. Part II: pharmacological treatment. Eur Child Adolesc Psychiatry. 2011;20(4):173-196.

Cavanna AE, Servo S, Monaco F, et al. The behavioral spectrum of Gilles de la Tourette syndrome. J Neuropsych Clin Neurosciences. 2009;21(1):13-23.

Robertson MM. Mood disorders and Gilles de la Tourette syndrome an update on prevalence, etiology, comorbidity, clinical associations, and implications. J Psychosom Res. 2006;61:349-358.

Stephens RJ, Sandor P. Aggressive behavior in children with Tourette’s syndromeand comorbid attention-deficit hyperactivity disorder and obsessive-compulsive disorder. Can J Psychiatry. 1999;44: 1036-1042.

Do góry