Kongres Akademii po Dyplomie Pediatria 2026 👉 200 zł taniej do 27.02. Spotkajmy się 17-18 kwietnia w Warszawie | Skorzystaj z oferty >
Podsumowanie
Leczenie lekarzy pod względem doboru metody terapeutycznej (farmakoterapii, psychoterapii) nie różni się w szczególny sposób od leczenia innych pacjentów. Tym, co jest odmienne, są specyficzne, obciążające warunki ich pracy, wysokie ryzyko samobójcze, bariery i opóźnienie w zgłaszaniu się po pomoc, zjawisko samoleczenia oraz różnego rodzaju trudności w relacji terapeutycznej, których powinniśmy być świadomi. Wobec zakłóceń i pułapek w relacji z takimi pacjentami należy zachowywać się w sposób uważny, proaktywny, uwzględniając także konstruktywne radzenie sobie z własnymi emocjami wynikającymi z przeciwprzeniesienia. To do leczącego należy zapewnienie komfortu osobie leczonej i umożliwienie jej bycia pacjentem, z poszanowaniem jej podmiotowości w kontekście wykonywanego przez nią na co dzień zawodu. Gdy się to udaje, relacja terapeutyczna rozwija się konstruktywnie, z korzyścią dla pacjenta i satysfakcją dla leczącego.
*Prawo wykonywania zawodu (PWZ) może zostać zawieszone w wyjątkowych sytuacjach, np. gdy lekarz, będący w stanie zdrowia uniemożliwiającym lub ograniczającym wykonywanie zawodu, upiera się, by pracować. W praktyce większość tych sytuacji dotyczy osób z ciężkim uzależnieniem od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych, które ze względu na mechanizm psychologiczny minimalizacji i zaprzeczania nie mają wglądu w chorobę. Zawieszenie PWZ przez izbę lekarską odbywa się po orzeczeniu komisji lekarskiej powołanej przez izbę; minimalny okres zawieszenia trwa pół roku, po tym czasie można wnioskować o ponowną ocenę przez komisję i – jeśli stan zdrowia to umożliwia – odzyskać aktywne PWZ.