Program edukacyjny

Cementowanie uzupełnień protetycznych na filarach implantów dentystycznych

Dr n. med. Krzysztof Gronkiewicz

Katedra i Zakład Protetyki Stomatologicznej IS UJ CM w Krakowie,

kierownik: dr hab. med. Grażyna Wiśniewska

Adres do korespondencji: Dr n. med. Krzysztof Gronkiewicz, Katedra i Zakład Protetyki Stomatologicznej IS UJ CM, ul. Montelupich 4, 31-155 Kraków

Właściwy wybór metody cementowania uzupełnień protetycznych oraz sposób postępowania zależą od rodzaju materiału, z jakiego wykonane są poszczególne elementy konstrukcyjne. Autor omawia krok po kroku, jak postępować w konkretnych przypadkach klinicznych.

Protezy stałe wsparte na implantach w zależności od sposobu mocowania do wszczepu możemy podzielić na:

  • przykręcane – korona przykręcona jest bezpośrednio do implantu lub filaru pośredniego (multiunitu, multiabutmentu),
  • cementowane – filar protetyczny przykręcony jest do implantu, a na nim zacementowana jest korona lub most protetyczny.[1-6]

Przykręcane czy cementowane?

Wielu autorów uważa, że konstrukcje przykręcane w przypadku uszkodzenia można skutecznie naprawić w laboratorium techniki dentystycznej dzięki możliwości ich odkręcenia poprzez łatwy dostęp do śruby i dlatego rekomendują ten sposób postępowania. Autorzy wskazują również na lepszą stabilizację i bezpieczeństwo stosowania konstrukcji przykręcanych w okolicy połączenia implant/filar protetyczny. Natomiast niestaranność w postępowaniu i pozostawienie nadmiarów cementów w kieszonce dziąsłowej wokół implantu w przypadku konstrukcji cementowanych mogą doprowadzić do powstania zapalenia tkanek okołowszczepowych w postaci periimplantitis (ryc.1,2).[5,7,8]

W badaniach Linkevicius i wsp. wykazano, że wśród pacjentów, u których w przeszłości nie stwierdzono żadnego epizodu związanego z chorobami przyzębia, po zastosowaniu implantów w większości przypadków nie dojdzie również do rozwoju periimplantitis, a w przypadku rozwoju tej jednostki chorobowej objawy będą nieznaczne.[9]

Znaczna część autorów podkreśla natomiast zalety prac cementowanych, takie jak:

  • lepsza estetyka,
  • łatwiejszy dostęp do konstrukcji w odcinkach bocznych,
  • prostsza technika wykonawstwa laboratoryjnego,
  • lepsze pasywne przyleganie konstrukcji,
  • postępowanie z wyboru w przypadku nierównoległych implantów,
  • mocniejsze i stabilniejsze połączenie pomiędzy implantem a konstrukcją protetyczną,
  • optymalny kształt powierzchni okluzyjnej,
  • mniejsza koncentracja naprężeń wewnętrznych,
  • niższe koszty wykonania laboratoryjnego.[10-16]


Autorzy podkreślają również fakt, że pęknięcia ceramiki zdarzają się częściej w przypadku konstrukcji przykręcanych niż cementowanych. Dzieje się tak, ponieważ otwór dostępowy powoduje przerwanie ciągłości ceramiki, co zwiększa ryzyko pęknięć. Orsini i wsp. wykazali natomiast, że płyn i bakterie z rowka dziąsłowego mogą przechodzić przez połączenie implant/filar w przypadku koron przykręcanych w znacznie większym stopniu niż koron cementowanych. Konsekwencją tego jest ciągłe występowanie stanów zapalnych w okolicy konstrukcji przykręcanych, nawet przy zachowaniu prawidłowej higieny jamy ustnej.[17]