Program edukacyjny

Rodzaje osteotomii środkowego piętra części twarzowej czaszki w chirurgii rekonstrukcyjnej i estetycznej

Dr n. med. Rafał Pokrowiecki

Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy im. prof. dr. Stanisława Popowskiego w Olsztynie, Oddział Chirurgii Głowy i Szyi w zakresie chirurgii szczękowo-twarzowej, otolaryngologii i okulistyki,

koordynator oddziału: dr n. med. Krzysztof Dowgierd

Prywatna Praktyka Lekarsko-Dentystyczna

Adres do korespondencji: Dr Rafał Pokrowiecki, Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy im. prof. dr. Stanisława Popowskiego w Olsztynie, Oddział Chirurgii Głowy i Szyi w zakresie chirurgii szczękowo-twarzowej, otolaryngologii i okulistyki, ul. Żołnierska 18a, 10-561 Olsztyn, tel. 48 89 5393261, faks 48 89 533 77 01

Pierwszy zabieg z zakresu chirurgicznej korekty wady twarzowo-zgryzowej został opisany w 1849 roku przez Simona P. Hulihena. Od tamtego czasu możliwości leczenia deformacji mózgo- i twarzoczaszki są znacznie większe. W znacznej liczbie przypadków zabiegi korekcyjne oparte są na zmianie stosunku i relacji przestrzennych twardych struktur twarzoczaszki, co umożliwia poprawę estetyki tkanek miękkich oraz zapewnienie prawidłowej funkcjonalności ważnych życiowo organów znajdujących się w obrębie głowy i szyi. W niniejszej pracy zostaną opisane najczęściej wykonywane osteotomie w obrębie środkowego piętra twarzy w chirurgii szczękowo-twarzowej.

Osteotomia Le Fort I

Technika ta została opisana przez Wassmunda w 1927 roku, a następnie zmodyfikowana przez Obwegesera. Klasyczne chirurgiczne dojście do masywu szczękowego jest wykonywane wewnątrzustnie poprzez nacięcie błony śluzowej ok. 3-4 mm powyżej granicy ruchomej i nieruchomej błony śluzowej w odcinku zębów 15-25. Niektóre modyfikacje zalecają nacięcie śluzówki jedynie w obrębie siekaczy, inne proponują wykonanie osteotomii przez jamę nosową. Po nacięciu warstwy mięśni należy odwarstwić okostną obustronnie od okolicy otworu gruszkowatego, przedniej ściany zatoki szczękowej, identyfikując nerw podoczodołowy, grzebień jarzmowo-zębodołowy oraz okolicę guza szczęki. Następnie należy odwarstwić błonę śluzową dna jamy nosowej oraz za pomocą dłuta odciąć przegrodę nosa u jej podstawy. Prawidłowo wykonane dojście zapewnia wystarczający wgląd w pole operacyjne i umożliwia właściwe wykonanie osteotomii bez ryzyka uszkodzenia ważnych struktur anatomicznych.

Osteotomia wykonywana jest obustronnie za pomocą wierteł, piły lub piezosurgery od boczno-dolnej części otworu gruszkowatego, nad wierzchołkami zębów ku grzebieniowi jarzmowo-zębodołowemu i za nim ku tyłowi i dołowi. Po wykonaniu osteotomii za pom...

Segmentalna osteoplastyka typu Le Fort I wykonywana jest w przypadkach wad zgryzów otwartych lub gdy konieczne jest poszerzenie szczęki w odcinkach bocznych. Szczęka może być podzielona na dwa (wzdłuż szwu podniebiennego, jak do dystrakcji poprzec...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Osteotomia Le Fort I

Technika ta została opisana przez Wassmunda w 1927 roku, a następnie zmodyfikowana przez Obwegesera. Klasyczne chirurgiczne dojście do masywu szczękowego jest [...]

Osteotomia Le Fort II

Technika ta została opisana po raz pierwszy przez Hendersona i Jacksona w 1973 roku. Wskazaniem do wykonania osteotomii LF II jest [...]

Osteotomia Le Fort III

Osteotomia LF III została opisana po raz pierwszy przez sir Harlda Gilesa i wsp. w 1951 roku, a następnie zmodyfikowana przez [...]

Możliwe powikłania

Właściwe wykonanie zabiegu chirurgicznego wymaga dokładnej znajomości anatomii prawidłowej. Do najczęstszych powikłań mogących wystąpić w trakcie procedury osteotomii środkowego piętra twarzy [...]

Monobloc

Osteotomia typu monobloc jest zabiegiem operacyjnym z zakresu chirurgii czaszkowo-szczękowo-twarzowej i wykonywana jest głównie u dzieci, u których hipoplazja środkowego piętra [...]

Podsumowanie

Współczesne techniki skojarzonego chirurgiczno-ortopedycznego leczenia deformacji lub niedorozwoju części twarzowej czaszki rozwijają się nieprzerwanie od połowy XIX wieku. Znajomość anatomii struktur [...]