Stomatologia zachowawcza

Zastosowanie bioszkła

Lek. dent. Aleksandra Gaweł-Maciejewska1

Dr n. med. Renata Zielińska2

Dr hab. n. med. prof. nadzw. Elżbieta Bołtacz-Rzepkowska3

1Koło Naukowe przy Zakładzie Stomatologii Zachowawczej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
2Zakład Stomatologii Zachowawczej Katedry Stomatologii Zachowawczej i Endodoncji Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, kierownik: dr hab. n. med. prof. nadzw. Elżbieta Bołtacz-Rzepkowska
3Kierownik Zakładu Stomatologii Zachowawczej Katedry Stomatologii Zachowawczej i Endodoncji Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

Adres do korespondencji: Dr. n. med. Renata Zielińska, e-mail: renata.zielinska@umed.lodz.pl

Bioaktywne szkło jest materiałem znanym od lat 70. ubiegłego wieku. Początkowo było używane w zabiegach implantacyjnych i choć nadal jest w nich szeroko stosowane, zdolność bioaktywnego szkła do tworzenia warstwy podobnej do hydroksyapatytu sprawdziła się w wielu dziedzinach stomatologii. Jako materiał idealnie wpisujący się w koncepcję stomatologii minimalnie inwazyjnej, bioszkło wykorzystywane jest w remineralizacji wczesnych zmian próchnicowych i leczeniu nadmiernej wrażliwości zębiny.

Bioszkło (ang. bioglass, BG) to materiał bioaktywny, który w kontakcie z tkankami organizmu rozpuszcza się i tworzy wiązanie na granicy materiału i środowiska. Początki bioszkła sięgają wczesnych lat 70. ubiegłego wieku, kiedy Larry Hench odkrył materiał o nazwie 45S5 Bioglass®. Zapoczątkował on erę nowych tworzyw biologicznych, których wspólnymi składnikami są tlenki krzemu, sodu, wapnia i fosforu, a zasadą działania – wytwarzanie, w kontakcie z żywą tkanką, warstwy podobnej do hydroksyapatytu. BG może wiązać się zarówno z tkankami twardymi, jak i miękkimi, co daje mu przewagę nad sztucznym hydroksyapatytem. Proces rozpuszczania się materiału w ciągu 48 godzin aktywuje geny kontrolujące osteogenezę i produkcję czynników wzrostu, pozwalając na produkcję tkanki kostnej, bardzo zbliżonej budową do naturalnej.[1] Bioszkło jest materiałem multifunkcjonalnym, a różne potrzeby kliniczne skutkowały wytworzeniem nowych związków bazujących na pierwotnie wprowadzonym preparacie.

W stomatologii bioszkło znalazło liczne zastosowania – od odbudowy kości (zarówno w leczeniu chirurgicznym, jak i periodontologicznym) do remineralizacji wczesnych zmian próchnicowych i znoszenia nadwrażliwości zębiny.[1,2] Bioszkło, w zależności od przeznaczenia, jest dostępne w różnych postaciach: rozdrobnione, sproszkowane lub granulowane.[1]

Dzięki dodatkowi srebra oraz zasadowemu odczynowi materiału uzyskano preparaty o właściwościach przeciwbakteryjnych. Okazały się one skuteczne w zwalczaniu bakterii występujących w jamie ustnej, odpowiedzialnych za rozwój próchnicy i choroby przyzębia, takich jak E. coli, P. aeruginosa, S. sanguinis, A. viscosus oraz S. mutans.[3]

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Remineralizacja wczesnych zmian próchnicowych

Możliwość zatrzymania lub odwrócenia wczesnego procesu próchnicowego jest podstawą stomatologii minimalnie inwazyjnej. W celu osiągnięcia tego efektu, od lat stosowane są [...]

Leczenie nadwrażliwości zębiny

Nadwrażliwość zębiny jest częstą przyczyną zgłaszania się pacjentów do gabinetów stomatologicznych. Frekwencja nadwrażliwości, według różnych badań epidemiologicznych, waha się w populacji [...]

Bioszkło a wybielanie zębów

Wraz z rosnącym znaczeniem estetyki uśmiechu, coraz większa liczba pacjentów decyduje się na wybielanie zębów. Środki stosowane podczas zabiegu powodują zmniejszenie [...]

Podsumowanie

Bioszkło jest materiałem o szerokim zastosowaniu. W stomatologii zachowawczej z powodzeniem wykorzystuje się je w leczeniu nadwrażliwości. Jego unikalne działanie, polegające [...]