Streszczenie
Celem pracy było zapoznanie z tym problemem lekarzy, którzy muszą rozważyć u dzieci i nastolatków ryzyko wycięcia zmiany i jej zezłośliwienia. Z zebranej bazy danych z lat 1990-2008, karty leczonych pacjentów zostały przeanalizowane pod kątem danych demograficznych i metod chirurgicznych dotyczących NS. Trzydzieści jeden NS poddano dodatkowej ocenie mikroskopowej przez dermatopatologa. Znaleziono 651 przypadków odrębnych znamion łojowych u 631 pacjentówi 690 przypadków wycięcia zmiany. U 18 pacjentów w 21 znamionach rozpoznano inne jednostki chorobowe, u 5 (0,8%) był to BCC (średnia wieku 12,5 lat, zakres 9,7-17,4 lat), a u 7 (1,1%) syringocystadenoma papilliferum (SP) (średnia wieku 8,8 lat, zakres 1,7-16,9 lat) – jest to zmiana, która może ulec zezłośliwieniu. Transformacja nowotworowa NS może wystąpićw dzieciństwie lub okresie dojrzewania. Uważamy, że każde znamię łojowe powinno być usunięte, ale termin operacji nie jest ściśle określony. Na podstawie zgromadzonych danych nie można określić wieku chorego lub zmian morfologicznych, przy których znamię musi być usunięte niezwłocznie. Jeśli pacjent znajduje się pod stałą kontrolą lekarską, ryzyko zezłośliwienia zmiany jest mniejsze niż ryzyko powikłań, w tym zakończonych zgonem, związanych z zabiegiem wycięcia i znieczuleniem.
Znamię łojowe (NS) jest wrodzoną zmianą skórną, którą w swojej praktyce zazwyczaj spotykają pediatrzy, dermatolodzy i chirurdzy plastyczni. Pierwszy raz zostało opisane przez Jadassohnaw 1895 roku, a stwierdza się je u mniej niż 1% noworodków. Znamię łojowe jest to wrodzona hamartoma skóry, charakteryzująca się hiperplazją naskórka, obecnością mieszków włosowych, gruczołów apokrynowych i łojowych. Ujawnia się u niemowląt, jako różowo-pomarańczowa, wypukła, pozbawiona włosów tarczka pokryta niewielkimi grudkami. W okresie dojrzewania jej kolor staje się bardziej żółty, a powierzchnia brodawkująca, swędząca i krucha. To znamię zazwyczaj występuję na skórze głowy i szyi, szczególnie często na owłosionej skórze głowy, ale może ujawnić się w każdej okolicy ciała (ryc. 1 i 2). W naevus sebeceous, tak jak w raku podstawnokomórkowym (zarówno jego postaci sporadycznej, jak i w zespole nabłoniaków znamionowych) występuje delecja w genie supresorowym PTCH zlokalizowanym na chromosomie 9q22. Przypuszcza się, że może ona być odpowiedzialna za skłonność do rozwoju BCC w NS, jednak częstość i ryzyko tej transformacji w ciągu całego życia nie jest znane.
Dodaj do ulubionych