EEG w praktyce psychiatrycznej: wykonywać czy nie wykonywać?

Ten artykuł powstał aby poprawić tę sytuację przez zwrócenie uwagi na popełniane obecnie błędy oraz dostarczenie zaleceń dotyczących właściwego wykorzystywania badania EEG. Opisano swoiste zmiany w EEG towarzyszące poważnym zaburzeniom psychicznym. Na koniec przedstawiono praktyczne wskazówki dotyczące kierowania pacjentów na badanie EEG, z podkreśleniem faktu, że informacje dostarczane neuropsychologom odgrywają kluczową rolę przy interpretowaniu wyniku badania EEG w istotny diagnostycznie sposób.

W 1929 roku Hans Berger opisał pierwsze badanie elektroencefalograficzne (EEG) człowieka. Badanie EEG polega na zapisie aktywności elektrycznej mózgu, odbieranej za pomocą elektrod. Analizując znaczenie badania EEG w psychiatrii, prawie 25 lat później, w 1954 roku, Dennis Williams zauważył, że badania zapisów EEG charakteryzowały się niewielką przydatnością dla psychiatrów klinicznych. Sugerował, że wynika to z kilku powodów: EEG nie jest odzwierciedleniem rzeczywistych potencjałów mózgowych; próby korelowania zapisów EEG z milionów komórek, których aktywność elektryczna nie jest poznana, z obrazem klinicznym pacjentów okazały się bez znaczenia; stosowane techniki zapisu są prymitywne; EEG ocenia proste zmiany fizjologiczne aktywności neuronalnej, które nie odzwierciedlają złożonej integracji ludzkiego mózgu. Williams jednak nie dyskredytował zupełnie badania EEG. Podkreślał jego przydatność w wykluczaniu poważnych zaburzeń organicznych, badaniu i modyfikowaniu miejscowych zaburzeń funkcji mózgu związanych z nieprawidłowym zachowaniem, korelowaniu zmian w zapisach EEG z prostymi aspektami temperamentu i osobowości oraz wykorzystywaniu technik aktywacji do wykrywania ukrytych patologii. Od czasu opublikowania jego artykułu dokonał się postęp technologiczny, jednak podstawowe problemy pozostały.
W tym artykule autorzy skoncentrowali się na znaczeniu badania EEG w aktualnej praktyce psychiatrycznej, zmianach w EEG w określonych zespołach zaburzeń psychicznych, wskazaniach klinicznych do wykonywania badania EEG oraz interpretacji zapisu EEG. Zwracają również uwagę na warunki właściwego i kompetentnego wykorzystywania badania EEG w rutynowej praktyce klinicznej lekarzy psychiatrów.