Streszczenie
W tym artykule przeprowadzono przegląd podstawowych wyników opublikowanych badań epidemiologicznych dotyczących alergii kontaktowej w populacji osób w podeszłym wieku. We wszystkich analizowanych badaniach testy płatkowe zostały przeprowadzone u osób z problemami skórnymi, prawdopodobnie związanymi z kontaktowym zapaleniem skóry. Częstość występowania kontaktowego zapalenia skóry u osób w podeszłym wieku waha się od 33 do 64%. Ustalenie najczęstszych alergenów odpowiedzialnych za alergiczne kontaktowe zapalenie skóry jest trudnym zadaniem. Do najpowszechniejszych alergenów należą siarczan niklu, mieszanina zapachowa, diaminodifenylometan, alkohole lanolinowe, mieszanina parabenów, Euxyl K400, mieszanina chinoliny i balsam peruwiański. Autorzy uważają, że monitorowanie alergenów jest potrzebne do określenia "standardu alergenów dla osób w podeszłym wieku", który byłby przydatnym dopełnieniem diagnostyki alergii kontaktowej, pomocnym w leczeniu każdego pacjenta.
Wprowadzenie
W ostatnich dekadach w krajach uprzemysłowionych konsekwentnie wzrasta oczekiwana długość życia. W Stanach Zjednoczonych odsetek osób w wieku 65 lat i starszych wzrósł z 4 w 1900 roku do około 12 w roku 2000. W 1900 roku, tylko około 3 milionów Amerykanów osiągnęło wiek 65 lat. Do 2000 roku ich liczba wzrosła do około 35 milionów. Szacuje się, że w 2020 roku ponad 50 milionów Amerykanów - około 17% populacji - osiągnie 65 lat lub więcej. Liczba osób w podeszłym wieku na całym świecie zwiększa się, stąd też zabezpieczenie i standardy opieki zdrowotnej ulegają zmianie.
Patogeneza alergicznego kontaktowego zapalenia skóry
Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry (allergic contact dermatitis, ACD), jedna z najczęściej występujących chorób skóry, mająca duże znaczenie społeczno-ekonomiczne, jest zapalną reakcją, w rozwoju której pośredniczą limfocyty T (reakcja nadwrażliwości typu opóźnionego) występującą w miejscu ekspozycji na alergen kontaktowy (hapten) u osób uczulonych. Podobnie jak we wszystkich reakcjach nadwrażliwości typu IV, na patofizjologię ACD składają się dwie odrębne fazy: faza rozwoju nadwrażliwości (uczulenia) i faza wyzwalania reakcji alergicznej, które wydają się zachodzić w innym czasie i miejscu. Faza uczulenia rozpoczyna się, gdy hapteny penetrują do skóry. Są one opłaszczane i transportowane przez komórki prezentujące antygeny (antigen presenting cell, APC) do drenujących węzłów chłonnych, gdzie na cząsteczkach głównego układu zgodności tkankowej (MHC klasy I i II) dochodzi do prezentacji haptenowanych peptydów, co prowadzi do pobudzenia swoistych dla haptenów limfocytów T CD8+ i CD4+. Etap rozwoju nadwrażliwości u ludzi trwa 8-15 dni i uważa się, że nie niesie ze sobą żadnych konsekwencji klinicznych. W fazie efektorowej lub fazie wyzwalania reakcji alergicznej obecność nawet jednego swoistego antygenowo limfocytu T w miejscu ponownego wprowadzenia antygenu do skóry wyzwala swoistą antygenowo odpowiedź immunologiczną, mającą na celu usunięcie antygenu za pomocą stanu zapalnego i uszkodzenia tkanek, manifestujących się jako objawy ACD, takie jak rumień, obrzęk, a nawet tworzenie pęcherzy. Faza eferentna trwa u ludzi 48-72 godzin.
Następny artykuł:
Dodaj do ulubionych
