Streszczenie
Autorzy nadal opowiadają się za zasadami, które posłużyły do opracowania tego algorytmu, a także jego głównymi założeniami. Zdajemy sobie sprawę z ryzyka pochopnego lub zbyt częstego zmieniania algorytmu bez przekonujących nowych danych. Uaktualnienie algorytmu opublikowane w styczniu 2008 roku dotyczyło kwestii bezpieczeństwa w związku ze stosowaniem tiazolidynodionów.W niniejszym uaktualnieniu skoncentrowaliśmy się na nowych klasach leków, dla których obecnie dostępnych jest więcej danych klinicznych i doświadczenia praktycznego. Obecna epidemia cukrzycy typu 2 oraz stwierdzenie, że osiągnięcie określonych celów w zakresie glikemii może spowodować znaczne zmniejszenie chorobowości, nadały priorytetowe znaczenie skutecznemu leczeniu hiperglikemii. Mimo iż zasadnicze miejsce w terapii cukrzycy historycznie zajmuje leczenie hiperglikemii, która jest główną nieprawidłowością metaboliczną związaną z cukrzycą typu 2, ważnym przedmiotem badań naukowych i aspektem postępowania terapeutycznego jest również leczenie ukierunkowane na inne współistniejące nieprawidłowości, takie jak zaburzenia lipidowe, nadciśnienie tętnicze, stany nadkrzepliwości, otyłość oraz insulinooporność. Wykazano, że w cukrzycy typu 1 utrzymywanie glikemii w zakresie jak najbliższym wartościom obserwowanym u osób bez cukrzycy wywiera silny korzystny wpływ na powikłania mikronaczyniowe swoiste dla cukrzycy, w tym retinopatię, nefropatię i neuropatię. Również w cukrzycy typu 2 bardziej intensywne strategie leczenia powodują podobne zmniejszenie częstości występowania powikłań mikronaczyniowych. Wykazano ponadto, że intensywna kontrola glikemii powodująca zmniejszenie stężenia hemoglobiny A1C wywiera korzystny wpływ na występowanie chorób układu sercowo-naczyniowego, które wikłają cukrzycę typu 1. W dotychczasowych badaniach nie udało się natomiast wykazać korzystnego wpływu intensywnego leczenia cukrzycy na występowanie incydentów sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 2. Opracowanie nowych klas leków hipoglikemizujących, które uzupełniają starsze metody leczenia, takie jak interwencje ukierunkowane na styl życia, insulina, pochodne sulfonylomocznika i metformina, zwiększyło liczbę dostępnych możliwości leczenia cukrzycy typu 2. Niezależnie od tego, czy te metody stosuje się w monoterapii, czy w połączeniu z innymi interwencjami prowadzącymi do zmniejszenia stężenia glukozy we krwi, to zwiększenie możliwości wyboru terapii zwiększyło też niepewność dotyczącą tego, w jaki sposób najlepiej leczyć tę szeroko rozpowszechnioną chorobę. Mimo iż w ostatnich latach opublikowano wiele przeglądów dotyczących leczenia cukrzycy typu 2, lekarze praktycy często pozostają bez jednoznacznych wskazówek odnośnie do sposobu postępowania u tych chorych. Niniejsze stanowisko dotyczące leczenia hiperglikemii u osób dorosłych, z wyłączeniem kobiet w ciąży, zostało opracowane w celu ułatwienia lekarzom i innym pracownikom opieki zdrowotnej wyboru najwłaściwszych sposobów leczenia u pacjentów z cukrzycą typu 2.
Dodaj do ulubionych