Identyfikacja dzieci i nastolatków zagrożonych depresją – przesiewowa ocena podczas wizyty w poradni diabetologicznej

Cukrzyca jest jednym z najszybciej narastających problemów zdrowia publicznego, ponieważ zwiększa się częstość rozpoznawania zarówno cukrzycy typu 1, jak i typu 2, szczególnie wśród małych dzieci. Rozpoznanie przewlekłej choroby, jaką jest cukrzyca, jest istotnym czynnikiem ryzyka kilku pokrewnych rozpoznań, w tym współistniejących chorób somatycznych, takich jak zespół metaboliczny i choroby autoimmunologiczne, a także problemów psychospołecznych, takich jak zaburzenia nastroju.
Depresja jest jedną z najczęstszych chorób współistniejących z cukrzycą typu 1 i 2. Ocenia się, że klinicznie istotne objawy depresji zgłasza 12-18% dzieci i nastolatków chorych na cukrzycę. Obecnie tylko u połowy wszystkich nastolatków z depresją ten problem zostaje zidentyfikowany i rozpoznany przed osiągnięciem dorosłości. Pediatrzy i diabetolodzy dziecięcy znajdują się w wyjątkowo korzystnej sytuacji i mogą wykrywać wczesne objawy depresji i podejmować odpowiednie leczenie. Wykrywanie i leczenie depresji może być ważnym elementem postępowania terapeutycznego w cukrzycy.
Większość badań naukowych dotyczących zależności między cukrzycą a depresją przeprowadzono wśród dorosłych. U dorosłych chorych na cukrzycę częstość występowania depresji jest podobna do stwierdzanej u nastolatków: kliniczne istotne objawy depresji zgłasza w dowolnym momencie około 12-15% dorosłych. Badając populacje składające się głównie z chorych na cukrzycę typu 2 oszacowano, że rozpoznanie cukrzycy wiąże się z podwojeniem ryzyka depresji u dorosłych. Do czynników związanych ze zwiększonym ryzykiem depresji wśród dorosłych chorych na cukrzycę należą: większa liczba współistniejących chorób somatycznych, płeć żeńska, młodszy wiek oraz większe wartości HbA_1C. Depresja może również wpływać na przebieg leczenia cukrzycy: u chorych z rozpoznaną depresją i cukrzycą częściej obserwuje się powikłania związane z cukrzycą, większe są obciążenia wynikające z cukrzycy, gorsze przestrzeganie zaleceń terapeutycznych oraz większe wykorzystanie zasobów opieki zdrowotnej.