Wyniki badania ACCORD – czy rzeczywiście duże rozczarowanie?

Dostarczyły one bowiem nowych niezwykle ważnych informacji, które będą zapewne podtrzymywały pełną kontrowersji dyskusję rozpoczętą natychmiast po opublikowaniu pierwszych danych w roku 2008.
Czytelnicy Diabetologii po Dyplomie pamiętają zapewne, że celem tej randomizowanej wieloośrodkowej podwójnie zaślepionej próby klinicznej, obejmującej chorych na niewyrównaną metabolicznie (wartość HbA_1C ≥7,5%) cukrzycę typu 2 (T2DM) oraz z udokumentowaną chorobą układu sercowo-naczyniowego lub z co najmniej dwoma czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, była próba odpowiedzi na pytanie, jak intensywna powinna być strategia leczenia hiperglikemii i współistniejących z nią patologii: nadciśnienia tętniczego oraz dyslipidemii.
W ramieniu glikemicznym (ACCORD GLYCEMIA) obejmującym 10 251 chorych na T2DM testowano hipotezę, czy dążenie do szybkiej normalizacji wartości HbA1C (cel terapeutyczny – HbA_1C <6%, n=5128) zmniejszy częstość wystąpienia pierwszorzędowego punktu końcowego (śmiertelne zdarzenia sercowo-naczyniowe, zawały serca i udary mózgu niezakończone zgonem) w porównaniu z leczeniem standardowym (cel terapeutyczny – HbA_1C 7,0-7,9%, n=5123).
W ramieniu nadciśnieniowym (ACCORD BLOOD PRESSURE), którym objęto 4733 pacjentów, analizowano, czy intensywne leczenie nadciśnienia tętniczego (cel terapeutyczny− ciśnienie skurczowe <120 mm Hg, n=2363) zmniejszy częstość występowania pierwszorzędowego punktu końcowego w porównaniu z leczeniem standardowym (cel terapeutyczny − ciśnienie skurczowe <140 mm Hg, n=2371).
Do ramienia lipidowego (ACCORD LIPID) zakwalifikowano 5518 chorych na T2DM, u których oceniano, czy dołączenie fenofibratu (n=2765) lub placebo (n=2753) do simwastatyny przyniesie dodatkowe korzyści w zakresie zmniejszenia ryzyka wystąpienia zgonów sercowo-naczyniowych, zawałów serca i udarów mózgu niezakończonych zgonem.