Diapresja: zintegrowany model rozumienia doświadczeń osób ze współwystępującymi cukrzycą i depresją

W ostatnich latach klinicyści i badacze koncentrowali się w większym stopniu na klinicznych i ambulatoryjnych strategiach skutecznego leczenia rosnącej liczby osób cierpiących na liczne schorzenia. W Stanach Zjednoczonych 75 milionów osób cierpi na co najmniej dwie przewlekłe choroby. Wśród chorych na cukrzycę 90% cierpi na co najmniej jedno dodatkowe schorzenie. Współwystępowanie cukrzycy i depresji może stwarzać szczególne wyzwania i zasługiwać na większą uwagę, ponieważ depresja może wyostrzać postrzeganie objawów cukrzycy, negatywnie wpływać na zachowania związane z samodzielnym leczeniem oraz znacznie zwiększać częstość niesprawności u chorych na cukrzycę.
W tym artykule przedstawiono teoretyczne i kliniczne podstawy, których znajomość może pomóc rozwiązywać problemy z komunikacją w opiece zdrowotnej stwarzane przez pacjentów zmagających się jednocześnie z depresją i cukrzycą. Typowym przykładem może być trudność w zaakceptowaniu rozpoznania depresji i rozpoczęciu właściwego leczenia. Jeżeli na przykład depresja jest właściwie rozpoznawana za pomocą narzędzi przesiewowych, takich jak Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), informacja o ustaleniu rozpoznania depresji może pozostawać w istotnej sprzeczności z dotychczasowym doświadczeniem życiowym chorego. Przebieg depresji często jest podstępny, a charakterystyczny dla niej zespół objawów może być trudny do odróżnienia od codziennego stresu. Pacjenci mogą być nieświadomi objawów depresji, częściej natomiast odczuwają dyskomfort z powodu objawów fizycznych, które pod wpływem depresji mogą się nasilać.