Streszczenie
Pojęcie „przekazania” opieki odnosi się do samego aktu przekazania pacjenta pod opiekę innego lekarza lub zespołu opieki zdrowotnej, natomiast pojęcie „przejścia” w leczeniu w znacznie większym stopniu obejmuje również wcześniejsze lub późniejsze zdarzenia następujące w okresie, w którym dochodzi do przejścia chorego pod opiekę innego lekarza lub zespołu opieki zdrowotnej. Przechodzenie chorych pod opiekę lekarzy zajmujących się dorosłymi jest oddawna definiowane przez Society of Adolescent Medicine jako „celowe, zaplanowane przechodzenie nastolatków i młodych dorosłych z przewlekłymi problemami fizycznymi i medycznymi z systemu opieki zdrowotnej ukierunkowanego na leczenie dzieci do systemu opieki zdrowotnej ukierunkowanego na leczenie dorosłych”. Ostatecznym celem takiego przejścia jest zapewnienie niezakłóconej, wszechstronnej i rozwojowo właściwej opieki zdrowotnej w ciągu całego tego okresu. Zbyt często jednak współpraca między tymi, którzy żegnają nastolatki wchodzące w wiek dorosły, a tymi, którzy ich witają, jest w najlepszym razie niesatysfakcjonująca. E.A. Coleman ujął to zwięźle następującymi słowami: „Złożone problemy, takie jak poprawa opieki w okresie przejścia, rzadko dają się rozwiązać w prosty sposób”. W tym artykule zajmujemy się przejściem nastolatków chorych na cukrzycę typu 1 z systemu opieki nad dzieckiem i rodziną do systemu opieki zdrowotnej dla dorosłych.
W wytycznych dotyczących praktyki klinicznej, które w 2008 roku opublikowało Canadian Diabetes Association, zalecono, aby „w celu zapewnienia ciągłej i odpowiedniej kontroli metabolicznej ośrodki prowadzące leczenie cukrzycy u dzieci i u dorosłych współpracowały ze sobą, co pozwoli przygotowywać nastolatków i młodych dorosłych do przejścia pod opiekę systemu leczenia dorosłych.” Tym zaleceniom nadano stopnień dowodów C, poziom 3 [dane z nierandomizowanych prób klinicznych lub badań kohortowych – przyp. tłum.], ale nie przedstawiono żadnych wskazówek dotyczących bardziej praktycznych aspektów tego przejścia.
W niniejszym artykule skoncentrowaliśmy się na trzech aspektach tego przejścia: 1) omawiamy model zmian życiowych zaproponowany po raz pierwszy przez Hopsona i Adamsa, w którym zwrócono uwagę na złożone problemy psychologiczne i psychospołeczne towarzyszące nieodłącznie takim zmianom, 2) dokonujemy krótkiego przeglądu piśmiennictwa diabetologicznego dotyczącego wyników leczenia związanych z przejściem od jednego do drugiego systemu opieki oraz 3) analizujemy wpływ interwencji na te wyniki leczenia.
Dodaj do ulubionych