Streszczenie
Niepokojące wyniki badań wykazują, że stres, zmęczenie i wypalenie (definiowane jako zmniejszenie entuzjazmu w stosunku do pracy) wpływają na system opieki zdrowotnej i ograniczają opiekę nad pacjentami. Problemy te dotykają także zdrowia samych lekarzy i ich dobrego samopoczucia związanego z uczuciem satysfakcji z wykonywanej pracy. Trudno zmierzyć nasilenie wypalenia zawodowego między lekarzami różnych dyscyplin, ale szczególnie w przypadku internistów ocenia się, że jeden na trzech doświadcza w życiu wypalenia zawodowego.
Miałam ostatnio możliwość uczestniczenia w konferencji poświęconej zdrowiu pacjentów i samokontroli medycznej lekarzy. Mimo że sama informacja nie jest niczym nowym, to oparte na doświadczeniach informacje podane podczas konferencji trafiły w pełni do świadomości większości uczestniczących w niej lekarzy. Uczestnikom nie tylko uświadamiano rolę codziennej aktywności fizycznej, rozważnego jedzenia, żywienia i radzenia sobie ze stresem, ale w trakcie konferencji musieli oni dosłownie ćwiczyć te zachowania w praktyce. Robiło to duże wrażenie.
Wśród uczestników konferencji 66% stanowili lekarze, 10% dietetycy, 7% pielęgniarki, a 21% inni pracownicy ochrony zdrowia (np. pracownicy administracji). Podczas większości sesji uczestnicy często podchodzili do mikrofonu, aby podzielić się osobistymi refleksjami, jak to nie dbali dotąd o siebie i jak muszą się poprawić. Był tam pewien chirurg, który codziennie rano zatrzymywał się w restauracji typu fast-food, aby kupić największy dietetyczny napój gazowany na śniadanie, lekarz rodziny, który codziennie przynosił do pracy pączki i inne pieczone smakołyki dla współpracowników oraz wiele innych osób opowiadających podobne historie. Podczas gdy ci lekarze występowali i mówili o swoim wypaleniu i niewystarczającej dbałości o własne zdrowie, reszta słuchaczy wydawała się odczuwać empatię i chęć poprawy w podejściu do własnych potrzeb zdrowotnych.
Dodaj do ulubionych