Promowanie aktywności fizycznej wśród chorych na cukrzycę: znaczenie teleopieki

Od dawna wiadomo, że wysiłek fizyczny jest fundamentalnym czynnikiem dobrego stanu zdrowia. W przypadku chorych na cukrzycę typu 2 jest on istotnym elementem leczenia. Wpływa na postęp i rokowanie w tej chorobie, a także działa ochronnie w przypadku chorób przewlekłych, które współistnieją z cukrzycą. Regularny wysiłek fizyczny u chorych na cukrzycę typu 2 prowadzi do zmniejszenia masy ciała, stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA_1C), zwiększenia insulinowrażliwości, korekty współistniejących zaburzeń lipidowych i obniżenia ciśnienia krwi. Co więcej, podjęcie regularnej aktywności fizycznej przez sam akt zaangażowania prowadzi do dalszych zmian w kierunku zdrowego stylu życia, takich jak zdrowszy styl odżywiania, co również przynosi korzyści w leczeniu cukrzycy. U chorych na cukrzycę wysiłek fizyczny wpływa także korzystnie na stan psychiczny, zmniejszając lęk i depresję, poprawiając samoocenę i jakość życia. Z tych wszystkich przyczyn American Diabetes Assotiation (ADA) zaleca chorym na cukrzycę wysiłek fizyczny o umiarkowanym nasileniu co najmniej 150 minut w tygodniu. Mimo dobrze znanych korzyści, jakie przynosi wysiłek fizyczny, i mimo zaleceń ADA, większość chorych na cukrzycę nie podejmuje regularnie żadnego wysiłku fizycznego, a ci, którzy go podejmują, bardzo często z niego rezygnują i wracają do stanu braku aktywności. W jednym z badań wykazano, że połowa uczestników programów ćwiczeń porzuca je w ciągu trzech miesięcy, a po roku uczestniczy w nich jedynie 10%. Ponieważ warunkiem poprawy zdrowia jest konsekwentne podtrzymywanie aktywności fizycznej, badania te wskazują, że wielu, a może większość chorych na cukrzycę typu 2 rezygnuje z korzyści, jakie mógłby przynieść w leczeniu wysiłek fizyczny. Istotne zatem jest zastosowanie takich sposobów, które pozwolą pokonać chorym na cukrzycę bariery stojące na drodze aktywności fizycznej. Ograniczeniami powodowanymi przez cukrzycę, które mogą wpływać na zdolność lub motywację do uczestnictwa w zalecanych programach ćwiczeń, są: bóle kończyn dolnych (w tym stóp), hipoglikemia wysiłkowa, polineuropatia obwodowa, gorsze widzenie i mała wytrzymałość fizyczna.