Agoniści receptora GLP-1 czy inhibitory DPP-4: porównanie dowodów wynikających z badań klinicznych

Leczenie chorych na cukrzycę typu 2 w ciągu ostatnich lat staje się coraz bardziej skomplikowane. Mimo że stosowanie metforminy i modyfikacji stylu życia stały się podstawą leczenia, upraszczając wybór klinicystów w zakresie wstępnego leczenia cukrzycy typu 2, progresywny charakter choroby oznacza, że w rezultacie w celu osiągnięcia optymalnej kontroli glikemii niezbędne będzie dołączenie innych środków farmakologicznych. Jest to moment krytyczny, w którym leczenie stało się bardziej złożone ze względu na dostępność różnorodnych opcji terapeutycznych, co odzwierciedlają zalecenia – American Diabetes Association (ADA)/European Diabetes Association (EASD) oraz American Association of Clinical Endocrinologists/American College of Endocrinology.
Wśród zmian w stosunku do poprzednich zaleceń warto podkreślić, że terapie oparte na stosowaniu inkretyn (np. agonistów receptora glukagonopodobnego peptydu 1 [GLP-1] i inhibitorów dipeptydylopeptydazy 4 [DPP-4]) stały się jednymi z podstawowych opcji terapeutycznych, przy czym agoniści receptora GLP-1 mają wyższy status w obu zestawach zaleceń. Każda z tych grup terapeutycznych, agoniści receptora GLP-1 i inhibitory DPP-4, działa w innym mechanizmie na układ inkretyn w celu regulacji homeostazyglukozy i reprezentuje unikalny sposób leczenia cukrzycy typu 2.

Wybór między agonistami receptora GLP-1 i inhibitorami DPP-4

W procesie leczenia cukrzycy typu 2 przy wyborze odpowiedniej opcji terapeutycznej (uwzględniając pięć rodzajów terapii inkretynami) należy brać pod uwagę wiele czynników. Należą do nich mechanizmy regulujące homeostazę glukozy, zdolność do obniżania wartości hemoglobiny glikowanej A_1C (HbA_1C), wpływ na stężenie glukozyna czczo (fasting plasma glucose, FPG) oraz po posiłku (postprandial plasma glucose, PPG), wpływ na czynność komórek β, skutki niezwiązane z poziomem glikemii, bezpieczeństwo i tolerancja (szczególnie w odniesieniu do hipoglikemii), wpływ na masę ciała, łatwość stosowania i koszt. W celu zgłębienia tych zagadnień poniżej przedstawiono dyskusję na podstawie siedmiu opublikowanych badań klinicznych porównujących terapie oparte na stosowaniu inkretyn.