Intensyfikacja leczenia cukrzycy typu 2 u młodzieży: zgadnijcie, co sprawdza się najlepiej? Wysiłek fizyczny!

Streszczenie

Cel. Niezwłoczna identyfikacja nieprawidłowej glikemii oraz intensyfikacja kontroli glikemii u nastolatków chorych na cukrzycę typu 2 spowoduje zmniejszenie obciążenia hiperglikemią, umożliwi ukształtowanie się pamięci metabolicznej oraz zmniejszy ryzyko odległych powikłań cukrzycy w wieku dorosłym. W tym badaniu oceniano bezpieczeństwo, skuteczność oraz trwałość wyników trzech różnych schematów leczenia (monoterapia metforminą, metformina w połączeniu z rozyglitazonem oraz metformina w połączeniu z interwencją dotyczącą stylu życia) u młodych chorych na cukrzycę typu 2, których randomizowano wkrótce po ustaleniu tego rozpoznania. Głównym celem tego badania było określenie, czy leczenie skojarzone rozpoczynane wkrótce po rozpoznaniu cukrzycy pozwoli na lepsze utrzymanie kontroli glikemii niż monoterapia metforminą.
Projekt badania i metody. Badanie Treatment Options for Type 2 Diabetes in Adolescents and Youth (TODAY) było wieloośrodkową randomizowaną próbą kliniczną sfinansowaną przez National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases. Do badania włączono 699 chorych na cukrzycę typu 2 w wieku 10-17 lat, których początkowo leczono metforminą w dawce 1000 mg dwa razy na dobę ( lub 500 mg dwa razy na dobę, jeżeli dawka 1000 mg dwa razy na dobę nie była tolerowana), dopóki nie uzyskano wartości hemoglobiny A_1C (HbA_1C) ≤8% utrzymującej się przez co najmniej 2 miesiące. Przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez randomizowanych chorych dokumentowano na podstawie liczenia pozostałych tabletek oraz zgłaszania się na wizyty podczas badania w ciągu 6 tygodni. Średni czas od rozpoznania cukrzycy typu 2 wynosił u tych chorych 7,8 miesiąca. Następnie badanych randomizowano do jednej z trzech grup leczenia: 1) kontynuacji monoterapii metforminą, 2) leczenia metforminą w połączeniu z rozyglitazonem w dawce 4 mg dwa razy na dobę lub 3) leczenia metforminą w połączeniu z interwencją dotyczącą stylu życia, ukierunkowaną na zmniejszenie masy ciała i zwiększenie aktywności fizycznej.
Program zmian stylu życia zaprojektowano w celu wzmocnienia rezultatów interwencji farmakologicznej przez sprzyjanie umiarkowanemu zmniejszeniu masy ciała (7-10% początkowej masy ciała lub równoważna wielkość u wciąż rosnącej młodzieży). Główne cele zmian behawioralnych obejmowały zachowania związane z bilansem energetycznym (dieta i aktywność fizyczna) oraz zaangażowanie i wsparcie rodziny. Pacjenci otrzymali dzienniczki zmian stylu życia, w których notowali zmiany masy ciała i zmiany behawioralne. W każdym ośrodku uczestniczącym w badaniu grupa chorych przypisanych do zmian stylu życia była nadzorowana przez personel wyszkolony w zakresie ocenianej interwencji  wprowadzania zmian behawioralnych. Stosowano dietę opartą na systemie znakowania żywności kolorami analogicznymi do świateł sygnalizacji świetlnej (dieta „Traffic Light”) według Goldfielda i Epsteina, dążąc do dobowej wartości energetycznej spożycia w przedziale 1200-1500 kcal.
Głównym ocenianym wynikiem leczenia była utrata kontroli glikemii, zdefiniowana jako „utrzymywanie się wartości HbA_1C ≥8% przez 6 miesięcy lub długotrwała dekompensacja metaboliczna wymagająca podawania insuliny”. Uczestników obserwowano średnio przez 3,86 roku.