Streszczenie
W badaniu przedmiotowym częstość rytmu serca wynosiła 146 uderzeń na minutę, masa ciała mieściła się między 9 a 25 centylem, a wzrost odpowiadał 75 centylowi. Dziewczynka była ubrana w tradycyjną chustę i nie przeprowadzono badania przedmiotowego szyi. W dokumentacji nie odnotowano żadnych objawów choroby tarczycy (np. drżenie lub objawy oczne). Zaobserwowano jednak, że dziewczynka była nieco pobudzona i szybko mówiła.
Początkowe badania biochemiczne wykazały obecność ketonów w moczu na 2+ oraz glukozy na 2+. Stężenie glukozy w przygodnej próbce krwi wynosiło 462,6 mg/dl, pH 7,39, a stężenie wodorowęglanów – 406,8 mg/dl. Zastosowano leczenie jak w świeżo wykrytej cukrzycy bez kwasicy. Pobrano krew na rutynowe badania przesiewowe zgodnie z przyjętym protokołem. Rozpoczęto podskórne podawanie insuliny i po przeprowadzeniu wstępnej edukacji diabetologicznej dziewczynkę wypisano tego samego dnia do domu, planując dalszą kontrolę w trybie ambulatoryjnym.
Wyniki badań biochemicznych potwierdziły nadczynność tarczycy (tabela). Późniejsze badanie przedmiotowe szyi ujawniło miękkie, rozlane wole. Ponadto zaobserwowano drżenie i utrzymującą się spoczynkową tachykardię. Rozpoczęto leczenie karbimazolem.
Wynik oznaczenia przeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (GAD) był silnie dodatni (>2000 U/ml, zakres wartości prawidłowych <5 U/ml). Uzyskano również dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwko komórkom trzustki. Stężenie przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej wynosiło 42 IU/ml (zakres wartości prawidłowych<50 IU/ml). Przesiewowe badania w kierunku celiakii przyniosły ujemne wyniki. Stan chorej jest obecnie stabilny, a objawy kliniczne i wskaźniki biochemiczne się poprawiły.
Pytania
1. Jak często dochodzi do jednoczesnego ujawnienia się nadczynności tarczycy i cukrzycy typu 1?
2. Jak bardzo podobny jest obraz kliniczny obu tych stanów?
3. Dlaczego ważne jest pełne badanie kliniczne u chorych ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 1?
Dodaj do ulubionych