Streszczenie
Wybór odpowiednich antybiotyków w leczeniu zakażeń stopy cukrzycowej ma znaczenie zasadnicze. Ustalenie, jaka antybiotykoterapia będzie optymalna,wymaga uważnego rozważenia trzech głównych kryteriów: ciężkości zakażenia, czasu utrzymywania się ran oraz wcześniejszego stosowania antybiotyków.
Przewlekłe rany mogą zostać powierzchniowo skolonizowane przez różnorodne drobnoustroje, w tym tlenowe ziarniaki Gram-dodatnie (np. gronkowce, paciorkowce i enterokoki), Enterobacteriaceae (np. Escherichia coli, Klebsiella sp., Enterobacter sp. oraz Proteus sp.), niefermentujące pałeczki Gram-ujemne (np. Pseudomonas aeruginosa) oraz bakterie beztlenowe. Drobnoustroje wyizolowane w posiewach materiału z powierzchownych wymazów mogą nie odpowiadać patogenowi powodującemu zakażenie. Najlepszym źródłem informacji pozwalających dobrać odpowiednio ukierunkowaną antybiotykoterapię są więc posiewy wykonane po oczyszczeniu rany z powierzchownych martwych tkanek, strupów lub modzeli. Po wyizolowaniu prawdopodobnych patogenów na podstawie uzyskanych wyników posiewów możliwa jest zmiana empirycznego leczenia.
Ciężkość zakażenia wpływa na kilka aspektów decyzji terapeutycznych. Dotyczą one drogi podawania oraz wyboru antybiotyku, konieczności hospitalizacji, rozważenia interwencji chirurgicznej, a także łącznego czasu leczenia.
Zakażenia stopy cukrzycowej charakteryzują się występowaniem co najmniej dwóch spośród następujących objawów klinicznych: zlokalizowany obrzęk, rumień, ból oraz ropna wydzielina. Zakażenia łagodne obejmują tylko skórę lub tkankę podskórną, a rumień, jeżeli występuje, nie przekracza 2 cm od granicy owrzodzenia. Większość zakażeń łagodnych oraz wiele umiarkowanych można leczyć antybiotykami o wąskim zakresie działania wykazującymi aktywność w stosunku do gronkowców i paciorkowców. Proponuje się, aby leczenie łagodnych zakażeń stopy cukrzycowej polegało na stosowaniu doustnych leków wykazujących aktywność przeciwko gronkowcowi złocistemu (Staphylococcus aureus) (tab. 1).
Dodaj do ulubionych