Streszczenie
Odpowiedź
Jelito hiperechogeniczne jest nieswoistym objawem obserwowanym podczas 0,2-1,8% badań ultrasonograficznych wykonywanych w drugim trymestrze. Objaw ten stwierdza się wówczas, gdy jelito płodu wykazuje echogeniczność lub jasność porównywalną lub większą od jasności kości płodu, typowo – talerza kości biodrowej. W przypadku podejrzenia jelita hiperechogenicznego wykonując badanie ultrasonograficzne, należy zmniejszyć wzmocnienie do jak najniższego poziomu, przy którym kość wciąż jest widoczna (ryc. 1). Jeśli w tych parametrach ustawień aparatu utrzymuje się obraz jelita hiperechogenicznego, rozpoznanie zostaje potwierdzone.
Na rozpoznanie może również wpływać częstotliwość stosowanej głowicy. Używając przetworników o wyższej częstotliwości, badający mają tendencję do nadmiernego rozpoznawania jelita hiperechogenicznego ze względu na lepszą wizualizację błony podśluzowej jelita cienkiego. Rozpoznanie jelita hiperechogenicznego należy zatem potwierdzać przy najmniejszym możliwym wzmocnieniu i zastosowaniu głowicy o niskiej częstotliwości, typowo 5 MHz lub mniej.
Mimo spełnienia tych warunków rozpoznawanie jelita hiperechogenicznego w dużej mierze opiera się na subiektywnej ocenie badającego. Chociaż zaproponowano system stopniowania echogeniczności, stwierdzono, że obraz jelita o dużej jasności, ale mniejszej od jasności kości, nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niepożądanych wyników położniczych.
Dodaj do ulubionych