Streszczenie
Obecnie przyczyn osteoporozy upatruje się w mechanizmach zaburzających fizjologiczną równowagę pomiędzy tworzeniem i resorpcją tkanki kostnej, za którą odpowiedzialny jest szlak białek RANKL/osteoprotegeryna. Istnieją doniesienia w czasopismach, takich jak Circulation, że te same białka (osteoprotegeryna) mogą okazać się czynnikami ryzyka miażdżycy. Osteoporoza jest chorobą układu kostnego i charakteryzuje się zmniejszoną wytrzymałością mechaniczną kości. Objawy kliniczne jawnej osteoporozy występują późno, choroba manifestuje się wtedy złamaniami kości(tzw. niskoenergetyczne złamania – nieadekwatne do wywołujących je niewielkich urazów). Najczęściej dochodzi do złamania kręgów. Złamania szyjki kości udowej niosą za sobą najwięcej powikłań (niepełnosprawność, konieczność opieki, zgon). National Osteoporosis Foundation szacuje, że na osteoporozę choruje około 10 milionów Amerykanów. Szacuje się również, że 1 na 3 kobiety po50 roku życia dozna złamania osteoporotycznego. Za główne czynniki ryzyka rozwoju osteoporozy uważa się geny (płeć, wiek, wywiad rodzinny), dietę (nietolerancja laktozy, zespoły złego wchłaniania, niedobory wapnia, witaminy D, białka), leki (glikokortykosteroidy, heparyna, leki przeciwpadaczkowe), choroby współistniejące (endokrynopatie, choroby nerek, przebyte transplantacje), tryb życia (brak ruchu, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, kawa). Rozpoznanie choroby możliwe jest po stwierdzeniu złamania niskoenergetycznego lub na podstawie badania densytometrycznego (zmniejszonej gęstości mineralnej kości T-score <-2,5 SD). Wskaźnik T-score porównuje daną wartość gęstości mineralnej kości z wartością średnią u młodych dorosłych i wyraża różnicę w postaci odchyleń standardowych (norma>-1,0; niska masa kostna<-1 i >-2,5, osteoporoza <-2,5). Leczenie farmakologiczne należy rozpoczynać u chorych ze złamaniem niskoenergetycznym i u pacjentów z 20% 10-letnim bezwzględnym ryzykiem złamania (na podstawie analizy czynników ryzyka). U pozostałych chorych powinniśmy zalecać zmianę stylu życia (zwiększenie aktywności fizycznej, zwiększenie masy mięśniowej, kostnej, poprawa koordynacji, które zmniejszają prawdopodobieństwo upadku, a także zaprzestanie nadużywania alkoholu, palenia tytoniu, korygowanie zaburzeń widzenia oraz leczenie zawrotów głowy i nadciśnienia, noszenie odpowiedniego obuwia, unikanie stosowania długo działających leków nasennych) i leczenie żywieniowe.
Dodaj do ulubionych