Doniesienia kliniczne

Długoterminowa analiza wyników badania BASKET – gorsze rokowanie u pacjentów z większą średnicą stentów DES
Na łamach jednego z ostatnich numerów European Heart Journal ukazała się kolejna analiza wyników badania BASKET (BAsel Stent Kosten-Effektivitäts Trial). Tym
razem autorzy postanowili ocenić długoterminowe rokowanie w zależności od rozmiaru wszczepionych stentów uwalniających lek (DES) w porównaniu do stentów
metalowych (BMS). Całą grupę (n=826) podzielono w zależności od średnicy wszczepionego stentu na grupę z małymi stentami (<3,0mmśrednicy w tętnicach natywnych
i <4,0 mm w pomostach aortalno-wieńcowych; n=268) oraz grupę z dużymi stentami (≥3,0 mm; n=558). Czas obserwacji wynosił 3 lata. Ramipril zapobiega nawrotom arytmii u pacjentów z izolowanym migotaniem przedsionków
Autorzy z ośrodka w Mediolanie postanowili sprawdzić, czy ramipril wpływa na częstość nawrotów migotania przedsionków u osób z izolowaną postacią tej arytmii.
W badaniu uczestniczyło 62 chorych z pierwszym epizodemnapadu izolowanegomigotania przedsionków. Z badania wyłączono pacjentów z frakcją wyrzutową <55%,
z powiększoną jamą lewej komory, z wadami zastawkowymi, z przerostem lewej komory (grubość ściany lub przegrodymiędzykomorowej>10mm), z większą niż śladowa
niedomykalnością mitralną. Rytm zatokowy przywracano metodą kardiowersji farmakologicznej za pomocą propafenonu. Następnie uczestników randomizowano
do dwóch grup: pierwsza otrzymywała ramipril w dawce 5 mg/24 h (n=31), druga placebo (n=31). W pierwszym roku obserwacji co 3 miesiące wykonywano 24-godzinne
monitorowanie EKG metodą Holtera oraz dokonywano oceny klinicznej. Następnie ocenę przeprowadzano raz na pół roku. Brak korzyści z intensywnego leczenia cukrzycy typu 2
Na łamach New England Journal of Medicine ukazała się kolejna ważna publikacja dotycząca porównania intensywnego i standardowego leczenia cukrzycy. W badaniu
Veterans Affairs Diabetes Trial (VADT) uczestniczyło 1791 osób (weteranów wojskowych) z niewłaściwie kontrolowaną cukrzycą typu 2. Średni czas od rozpoznania
cukrzycy wynosił w badanej grupie 11,5 roku, u ponad 40% w momencie rozpoczęcia badania stwierdzano już zdarzenie sercowo-naczyniowe w wywiadzie. Pacjenci
randomizowani byli do dwóch grup: intensywnego leczenia cukrzycy (grupa 1) i leczenia standardowego (grupa 2). Celem leczenia intensywnego było osiągnięcie
stężenia hemoglobiny glikowanej mniejszego o 1,5% w porównaniu do osób leczonych standardowo. Za pierwszorzędowy punkt końcowy badania uznano czas od rozpoczęcia
badania do wystąpienia pierwszego dużego zdarzenia sercowo-naczyniowego (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, wystąpienie zastoinowej niewydolności serca, operacji naczyniowej, rozpoznanie nieoperacyjnej choroby wieńcowej i amputacja z powodu niedokrwienia). Mediana czasu obserwacji wynosiła 5,6 roku.