Streszczenie
U osób wytrenowanych stwierdza się wzrost pojemności życiowej płuc (VC) w porównaniu z osobami niewytrenowanymi. Jest to ściśle związane z większą ruchomością klatki piersiowej i większą siłą mięśni oddechowych u osób trenujących. Równolegle zmniejsza się czynnościowa przestrzeń martwa, zaś ogólna pojemność wentylacyjna płuc (TLC) nie zmienia się. Wskaźniki dynamiczne oceniające rezerwy wentylacyjne płuc ulegają korzystnym zmianom. U osób wytrenowanych większa jest zarówno objętość wydechowa pierwszosekundowa (FEV1), jak i maksymalna dowolna wentylacja płuc (MVV). W spoczynku wentylacja płuc jest u osób wytrenowanych podobna do wentylacji u osób niewytrenowanych, chociaż częstość oddechów na minutę jest na ogół mniejsza. W czasie wysiłków submaksymalnych zarówno wentylacja płuc, jak i częstość oddechów są mniejsze u osób wytrenowanych, ale głębokość pojedynczego oddechu jest większa. W czasie maksymalnego wysiłku zwiększa się istotnie maksymalna wentylacja płuc osób wytrenowanych. Dochodzi ona czasemdo 180 l/min, podczas gdy u młodych niewytrenowanych mężczyzn osiąga 100 l/min, a u kobiet 80 l/min. Systematyczny trening fizyczny zwiększa pojemność dyfuzyjną płuc (DLCO). Na ten kierunek zmianmogąmieć wpływ: zwiększenie ogólnej ilości hemoglobiny we krwi, zwiększenie ogólnej objętości krwi w płucach, jak również poprawa stosunku wentylacji do perfuzji płuc. U osób trenujących obserwuje się większy przepływ krwi przez szczytowe fragmenty płuc w porównaniu z osobami prowadzącymi siedzący tryb życia. Ułatwia to wymianę gazową w płucach, korzystnie zwiększając stosunek wentylacji pęcherzykowej do włośniczkowego przepływu krwi przez płuca. U osób trenujących hiperwentylacja pojawia się przy pokonywaniu większych obciążeń w porównaniu z osobami nie trenującymi. Powoduje to zmniejszenie uczucia duszności przy dużych obciążeniach. U chorych z postępującą niewydolnością serca (NS) szlak zmian w układzie oddechowymjest odwrotny. Chory z NS cechuje się dusznościąwysiłkową, która nasila się w raz z postępem choroby serca. Uczucie duszności wysiłkowej wiąże się ze zmianami wzoru wentylacji, a przede wszystkim zmianami takich spoczynkowych parametrów, jak: • TV (tidal volume) – objętość oddechowa – objętość powietrza wdychana do płuc i wydychana w trakcie cyklu oddechowego, • IC (inspiratory capacity) – pojemność wdechowa – maksymalna objętość powietrza, którą można wciągnąć do płuc po zakończeniu spokojnego wydechu, • VC (vital capacity) – pojemność życiowa – jest to objętość powietrza w płucach stanowiąca różnicę pomiędzy najgłębszym wdechem i najgłębszym wydechem; w pomiarach rozróżnia się VC wdechową i wydechową lub dwuetapową w zależności od sposobu prowadzenia pomiaru (ryc. 1) [2-4]. Mimo że u chorego z NS nie rozpoznawano wcześniej choroby układu oddechowego w spoczynkowej spirometrii należy spodziewać się obniżonych: FEV1 (forced expiratory volume in one second) – natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, czyli objętość powietrza wydychana w czasie pierwszej sekundy natężonego wydechu oraz FVC (forced vital capacity) – natężona pojemność życiowa, czyli największa objętość powietrza wydychana przy maksymalnym wysiłku wydechowym po uprzednim możliwie największym wdechu.
Dodaj do ulubionych