Streszczenie
Może być przyczyną pogorszenia jakości życia i niekorzystnie wpływać na czynność wielu narządów i układów. Charakterystycznymi objawami zespołu TDS jest obniżenie libido i nastroju oraz zaburzenia wzwodu. Objawom towarzyszą zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca, zespół metaboliczny i zwiększone ryzyko miażdżycy. Zespół TDS występuje u około 6-12% mężczyzn po 45 roku życia, ale jego częstość jest istotnie wyższa u chorych z zaburzeniami metabolicznymi. Częstość występowania miażdżycy oraz chorób układu sercowo-naczyniowego jest większa u mężczyzn niż u kobiet. Do niedawna wiązano ten fakt z wpływem endogennych androgenów, testosteronu i androgenów nadnerczowych – dehydroepiandrosteronu (DHEA). Badania ostatnich lat wykazały jednak, że stężenia androgenów korelują ujemnie z wieloma czynnikami ryzyka rozwoju miażdżycy, zespołu metabolicznego i cukrzycy typu. U mężczyzn z niskim stężeniem testosteronu częściej obserwuje się jawną klinicznie miażdżycę pod postacią choroby niedokrwiennej serca i niewydolności serca. Stwierdzono także, że u chorych z niewydolnością serca częściej niż w zdrowej populacji stwierdza się zmniejszone stężenia testosteronu, co pogarsza jej przebieg i rokowanie. W leczeniu chorób układu krążenia u mężczyzn należy uwzględnić potencjalny niekorzystny wpływ leków, na przykład spironolaktonu, które dodatkowo obniżają stężenia androgenów. Zespół niedoboru testosteronu u mężczyzn Zespół niedoboru testosteronu (testosterone deficiency syndrome, TDS) według definicji International Society for the Study of the Aging Male (ISSAM), International Society of Andrology (ISA) i European Association of Urology (EAU) to „zespół kliniczny i biochemiczny związany ze starzeniem się, charakteryzujący się typowymi objawami oraz obniżonym stężeniem testosteronu w surowicy. Może on powodować znaczne pogorszenie jakości życia i ujemnie wpływać na czynność wielu narządów i układów”. Zespół TDS jest zaburzeniem funkcji gonad, uwarunkowanym zmianami wstecznymi zachodzącymi zarówno w samych gonadach (hipogonadyzm pierwotny), jak i na poziomie ośrodkowych regulatorów czynności jąder: podwzgórza i przysadki (hipogonadyzmwtórny). Są one konsekwencją naturalnego procesu starzenia, ale istotne znaczenie odgrywają także czynniki genetyczne, tryb życia i nałogi. Podkreśla się, że zmniejszenie syntezy testosteronu może zależeć częściowo od zmian miażdżycowych zachodzących zarówno w układzie podwzgórzowo-przysadkowym, jak i w obrębie samych jąder. Ocenia się, że całkowite stężenie testosteronu (TT) obniża się o około 0,8-1% rocznie. Przy jednoczesnym wzroście stężenia białek nośnikowych stężenie wolnego testosteronu (aktywującego tkankowe receptory androgenowe) obniża się około 2% rocznie.
Dodaj do ulubionych