Złożone leczenie nadciśnienia tętniczego

Leczenie NT
W zaleceniach ESH/ESC z 2007 roku [4] na podstawie pomiaru ciśnienia tętniczego wyróżniono 7 przedziałów – 3 prawidłowe i 4 nadciśnienia tętniczego (tab. 1). Granice dla poszczególnych kategorii są określone z wykorzystaniem oceny ryzyka i badań epidemiologicznych, a nie objawów klinicznych. Zalecenia wyróżniają 23 czynniki ryzyka istotnie wpływające na rokowanie. Czynniki decydujące o kwalifikacji pacjenta do grupy wysokiego lub bardzo wysokiego ryzyka przedstawia tabela 2. Decyzja o włączeniu leczenia hipotensyjnego uzależniona jest od wartości skurczowego ciśnienia tętniczego (SBP) i rozkurczowego ciśnienia tętniczego (DBP) oraz całkowitego ryzyka sercowo-naczyniowego, wyrażanego zwykle jako bezwzględne ryzyko wystąpienia incydentu sercowo- naczyniowego w ciągu 10 lat [4].
Na leczenie NT składa się modyfikacja stylu życia i farmakoterapia. Niezależnie od zmiany stylu życia farmakoterapii wymagają pacjenci:
• z prawidłowym ciśnieniem i jawną chorobą układu sercowo-naczyniowego lub chorobą nerek,
• z ciśnieniem wysokim prawidłowym i jawną chorobą układu sercowo -  naczyniowego lub nerek, z cukrzycą oraz z trzema lub więcej czynnikami ryzyka, zespołem metabolicznym lub powikłaniami narządowymi,
• z nadciśnieniem stopnia 1, wszystkimi wyżej wymienionymi stanami, a także przy obecności 1-2 czynników ryzyka, jeśli nie uzyska się kontroli ciśnienia tętniczego zmianą stylu życia,
• z nadciśnieniem stopnia 2, wszystkimi wyżej wymienionymi stanami oraz bez innych czynników ryzyka, jeśli nie uzyska się kontroli BP zmianą stylu życia,
• wszyscy pacjenci z nadciśnieniem stopnia 3.