Interakcje klopidogrelu z inhibitorami pompy protonowej

Dzieje się tak, ponieważ zaburzeniu ulega mechanizm hemostatycznego działania płytek w obrębie błony śluzowej żołądka i jednocześnie dochodzi do zmniejszenia produkcji prostaglandyn. W myśl zaleceń towarzystw amerykańskich, aby zapobiec krwawieniom z przewodu pokarmowego, do terapii należy dołączyć inhibitor pompy protonowej (IPP). Biorąc pod uwagę pojawiające się ostatnio coraz liczniejsze publikacje dotyczące interakcji tej grupy leków z klopidogrelem, wybór konkretnego preparatu spośród dostępnych IPP nie powinien być przypadkowy. W pracy dokonano przeglądu aktualnego piśmiennictwa na temat interakcji klopidogrelu oraz inhibitorów pompy protonowej wpisując się tymsamymw jeden z gorących tematów współczesnej kardiologii. Metabolizm klopidogrelu oraz inhibitorów pompy protonowej Klopidogrel jest lekiem przeciwpłytkowym z grupy tienopirydyn, selektywnie i nieodwracalnie hamującym agregację płytek zależną od adenozynodwufosforanu (ADP). Ocenia się, że 85% podanej dawki klopidogrelu jest inaktywowane przez enzymy (esterazy) osocza, natomiast pozostałe 15% zostaje przekształcone w wątrobie do aktywnego metabolitu, który jest nieodwracalnym inhibitorem receptora płytkowego P2Y12. Transformacja ta przebiega dwustopniowo, przy udziale wielu izoenzymów cytochromu P450, z których kluczową rolę odgrywają 2C19 oraz 3A4. W praktyce klinicznej podkreśla się coraz częściej znaczenie niepełnej odpowiedzi na klopidogrel (tzw. oporności), pomimo stosowania odpowiednich dawek. Szacuje się, że sytuacja taka może występować u 10-30% pacjentów. Jednym z mechanizmów oporności jest polimorfizm genetyczny wspomnianych izoenzymów cytochromu P450. Chorzy, u których doszło do utraty funkcji genu kodującego izoformę 2C19, słabiej odpowiadają na lek. Zmniejszenie skuteczności działania klopidogrelu może skutkować wystąpieniem poważnych implikacji klinicznych, takich jak np. zawał mięśnia sercowego czy też zakrzepica w stencie. Stopień zahamowania płytek po zastosowaniu klopidogrelu można zbadać, wykorzystując metody, takie jak agregometria optyczna czy testy opierające się na turbidymetrycznym systemie detekcji optycznej (verify now). Referencyjną metodą oceny aktywności płytek krwi jest badanie wskaźnika fosforylacji b iałka VASP (vasodilator-stimulated fofsoprotein). Pomiar VASP dostarcza informacji o stanie aktywności płytek krwi zależnej bezpośrednio od receptora P2Y12.