Streszczenie
Podstawowym objawem stabilnej dławicy piersiowej są bóle w klatce piersiowej o typowej lokalizacji i charakterze. Bóle dławicowe wynikają z dysproporcji pomiędzy zapotrzebowaniem mięśnia sercowego na tlen a dostarczaną ilością tlenu. Bóle bezpośrednio spowodowane są gromadzeniem się w przestrzeniach pozakomórkowych adenozyny oraz jonów potasu, drażniących zakończenia nerwów czuciowych. Gromadzenie się tych drażniących substancji wywołane jest z kolei zaburzoną resyntezą adenozynotrójfosforanu (ATP). Wyeliminowanie lub zmniejszenie objawów jest ważnym celem leczenia stabilnej dławicy piersiowej, choć nie podstawowym – tym pozostaje poprawa rokowania rozumiana jako zmniejszenie śmiertelności i ryzyka zawału serca. Poprawę rokowania i ustąpienie dolegliwości dławicowych można osiągnąć na dwa sposoby – interwencyjnie (angioplastyka wieńcowa, rewaskularyzacja kardiochirurgiczna) lub zachowawczo (zmiana trybu życia, farmakoterapia). Nie zawsze leczenie interwencyjne jest możliwe i jest opcją z wyboru. W codziennej praktyce terapia dławicy piersiowej opiera się na leczeniu farmakologicznym. Rokowanie poprawiają leki przeciwpłytkowe oraz hipolipemizujące, a także beta-adrenolityki u osób po zawale serca. Klasyczne leki łagodzące dolegliwości to azotany, antagoniści wapnia i beta-adrenolityki. Działanie przeciwdławicowe osiąga się przez poprawę przepływu krwi przez krążenie wieńcowe, w ten sposób zwiększa się bowiemdowóz tlenu do komórekmięśnia sercowego, bądź przez zmniejszenie zapotrzebowania serca na tlen. Wybór odpowiedniego leku zależny jest od dominującego mechanizmu niedokrwienia, od schorzeń współistniejących oraz tolerancji terapii. Leczenie farmakologiczne nie zawsze jest proste, choć wybór pojedynczego leku przeciwdławicowego, nawet u pacjenta z wyjściowo nieprawidłowymi parametrami hemodynamicznymi (z wolną akcją serca albo hipotonią), nie stwarza zwykle poważnych problemów,
Dodaj do ulubionych