Streszczenie
Chociaż do uszkodzenia serca w cukrzycy przyczyniają się często współistniejące z nią choroba wieńcowa i nadciśnienie tętnicze, to jednak głównym czynnikiem prowadzącym do tzw. kardiomiopatii cukrzycowej jest niekorzystne metaboliczne oddziaływanie cukrzycy na miokardium. Patofizjologia kardiomiopatii cukrzycowej jest złożona i obejmuje m.in. zaburzenia metabolizmu węglowodanów i tłuszczów, dysfunkcję małych tętnic, włóknienie mięśnia sercowego i neuropatię autonomiczną prowadzące do zaburzeń zarówno funkcji skurczowej, jak i rozkurczowej serca. Identyfikacja dysfunkcji na jej wczesnym, odwracalnym jeszcze etapie umożliwia podjęcie działań o charakterze kardioprotekcyjnym, co ma bardzo duże znaczenie kliniczne. Z racji swojej dużej dostępności i nieinwazyjnego charakteru echokardiografia jest optymalnym narzędziem, które może służyć do oceny funkcji mięśnia sercowego w cukrzycy. Konwencjonalne metody echokardiograficzne nie zawsze są dostatecznie czułe, aby umożliwić wykrycie często dyskretnych spoczynkowych zaburzeń czynności miokardium w przebiegu cukrzycy. Pomiary dopplerowskich parametrów napływu mitralnego wykazują nieprawidłowości dopiero przy zajęciu przez proces chorobowy ponad połowy segmentów lewej komory. Mogą też dawać nieadekwatne wyniki ze względu na ich stosunkowo dużą zależność od obciążenia lewej komory. Zdecydowanie większe znaczenie w identyfikacji dysfunkcji serca u chorych na cukrzycę ma technika doplera tkankowego (pomiar prędkości miokardialnych oraz odkształcenia mięśnia sercowego). Charakteryzuje się ona dużą czułością w wykrywaniu patologii czynnościowych i znacznie mniejszą zależnością od obciążenia wstępnego lewej komory oraz umożliwia oddzielną ocenę funkcji podłużnej i radialnej mięśnia sercowego. Wymienione zalety wraz z coraz powszechniejszą weryfikacją kliniczną czynią z doplera tkankowego wiodącą metodę oceny funkcji serca w populacji chorych na cukrzycę. Badania z użyciem metody doplera tkankowego wykazały u chorych na cukrzycę bez jawnej choroby serca dysfunkcję rozkurczową zarówno w kierunku podłużnym, jak i radialnym oraz zmiany funkcji skurczowej lewej komory polegające na upośledzeniu funkcji podłużnej z nierzadko towarzyszącą hiperfunkcją w kierunku radialnym (ryc. 1, 2). Opisane zaburzenia wyrażają się: • obniżeniem wartości skurczowych prędkości miokardialnych, odkształcenia i maksymalnego skurczowego tempa odkształcenia w ocenie podłużnej funkcji skurczowej, • obniżeniem wartości wczesnorozkurczowych prędkości miokardialnych, stosunku wczesno- do późnorozkurczowych prędkości miokardialnych i wydłużeniem czasu rozkurczu izowolumentrycznego ocenianych w kierunku podłużnym i radialnym, • podwyższeniem wartości skurczowych prędkości miokardialnych, odkształcenia i maksymalnego skurczowego tempa odkształcenia w kierunku radialnym rejestrowanych w projekcji przymostkowej w osi długiej lub krótkiej.
Dodaj do ulubionych