Streszczenie
Przerost lewej komory ZMIANY ZESPOŁU QRS
U osób z przerostem lewej komory (left ventricular hypertrophy, LVH) zespoły QRS mogą być poszerzone i zazębione. Czas trwania QRS może przekraczać 110ms, a zwrot ujemny 0,045 s. Jednym z najczęściej stosowanych jest kryterium wprowadzone przez Sokołowa i Lyona pozwalające na rozpoznanie LVH, jeśli suma amplitudy załamka S w V1 i R w V5 lub V6 przekracza 35 mm. Kryterium uzupełniającym jest woltaż załamka R w aVL(>11 mm) (ryc. 1) [1]. Stosując w interpretacji zapisu EKG kryteria amplitudowe, należy jednak pamiętać, że na woltaż załamków zespołu QRS oprócz przerostu mięśnia sercowego wpływa wiele czynników, do których zaliczamy: wiek, płeć, rasę, budowę ciała.
ZMIANY ZESPOŁU STT Do najczęściej występujących w LVH zmian okresu repolaryzacji należy skośne do dołu(zstępujące) obniżenie odcinka ST z reguły zaczynające się obniżonym punktem J oraz asymetryczny ujemny załamek T. Taki obraz EKG został w 1941 roku opisany przez Kaplanai wsp. jako „typowe przeciążenie skurczowe”. Szczególnie wydatne tzw. olbrzymie odwrócone załamki T spotyka się w kardiomiopatii przerostowej koniuszkowej. Natomiast w przypadkach zwiększonego obciążenia objętościowego zmiany okresu repolaryzacji mogą przybierać wygląd wysokich dodatnich załamków T. Często towarzyszą im wąskie i głębokie (>2 mm) załamki Q w przedsercowych odprowadzeniach lewokomorowych, co razem tworzy obraz nazywany przeciążeniem rozkurczowym. Współistnienie zmian STT i kryteriów amplitudowych zwiększa dokładność elektrokardiograficznego rozpoznania LVH i koreluje z większą masą lewej komory. Rozwój techniki komputerowej stwarza możliwość implementacji do oprogramowania analizującego zapis EKG wielu kryteriów, a także zastosowania ostatnio opisanych metod regresyjnych Cornell i Novacode’a. Z licznych opracowań wynika, iż EKG w diagnostyce LVH charakteryzuje się małą czułością (10-30% dla kryteriów Sokołowa-Lyona i Romhilta-Estesa, 35-50% dla kryteriów woltażowo-czasowych i metod regresyjnych)i dużą swoistością (85-95%).