Streszczenie
Martwica w EKG jest to, ogólnie mówiąc, ubytek potencjału elektrycznego, co istotnie wpływa na amplitudę załamków elektrokardiogramu. Przedstawiamy zapisy EKG dwóch pacjentów z przebytym zawałem serca, u których obecność martwicy oraz wielkość masy lewej komory zostały ocenione precyzyjnie za pomocą badania rezonansu magnetycznego. Gościem działu EKG jest tym razem dr Łukasz A. Małek z Instytutu Kardiologii, na co dzień zajmujacy się rezonansem serca. Ta technika obrazowania będzie dla EKG jeszcze lepszym sprawdzianem skuteczności diagnostycznej, a zwłaszcza ograniczeń tej ponad stuletniej metody. Trzeba jednak zauważyć, że jak na razie jest to jedyny nieinwazyjny sposób prezentacji aktywności elektrycznej serca, a nieinwazyjnych technik oceny morfologii serca jest coraz więcej. Oddajemy głos ekspertowi – dr. Łukaszowi Małkowi. Ze względu na dokładność oraz powtarzalność wyników rezonans magnetyczny serca (CMR – cardiovascular magnetic resonance) pozostaje metodą referencyjną w ocenie parametrów objętościowych, masy oraz czynności skurczowej serca. Aby uzyskać powyższe dane, przeprowadza się analizę serii klatek obejmujących pojedynczy cykl pracy serca w kolejnych przekrojach grubości kilku milimetrów w osi krótkiej od podstawy do koniuszka serca, zarejestrowanych przy użyciu sekwencji cine SSFP (steady state free precession). Następnie za pomocą odpowiedniego oprogramowania obrysowuje się na każdym przekroju kontury wsierdzia i nasierdzia komory oraz oddzielnie mięśni brodawkowatych w fazie końcoworozkurczowej i końcowoskurczowej (ryc. 1). Na tej podstawie wyliczana jest automatycznie objętość jamy oraz mięśnia dla danego przekroju (o ustalonej grubości) w wymienionych dwóch fazach cyklu pracy serca. Suma wartości dla poszczególnych przekrojów pozwala na uzyskanie parametrów objętościowych komory: objętości końcoworozkurczowej i końcowoskurczowej (z których następnie wyliczana jest frakcja wyrzutowa oraz objętość wyrzutowa) oraz masy całkowitej mięśnia komory (w fazie końcoworozkurczowej) otrzymywanej dzięki pomnożeniu objętości całkowitej mięśnia przez standardowy współczynnik gęstości mięśnia sercowego (p=1,05g/ml). W analizie masy mięśnia lewej komory uwzględnia się masę mięśni brodawkowatych. Poszczególne parametry podaje się jako wartości bezwzględne i skorygowane względem powierzchni ciała (BSA – body surface area).
Dodaj do ulubionych