Streszczenie
Funkcję oraz masę prawej komory serca ocenia się za pomocą technik analogicznych do opisanych dla lewej komory serca w poprzednim numerze Kardiologii po Dyplomie, czyli dokonując analizy objętościowej jamy i mięśnia w fazie końcoworozkurczowej oraz końcowoskurczowej w poszczególnych przekrojach w osi krótkiej od podstawy do koniuszka serca. Analiza parametrów prawej komory jest jednak nieco trudniejsza z kilku powodów. Większa niż w przypadku lewej komory ruchomość podstawnych segmentów prawej komory w czasie skurczu może utrudnić precyzyjne wyznaczenie najbardziej podstawnego przekroju odpowiednio w fazie końcoworozkurczowej i końcowoskurczowej. Dlatego alternatywą dla rejestracji kolejnych przekrojów w osi krótkiej od podstawy do koniuszka serca jest ocena kolejnych przekrojów w osi długiej poprzecznej. W tym wypadku trudniej jest jednak określić kontury wsierdzia w przekrojach rejestrowanych bezpośrednio nad ścianą dolną. Ponadto podczas ustalania konturów wsierdzia i nasierdzia w najbardziej podstawnych przekrojach w osi krótkiej należy z jednej strony uwzględnić drogę odpływu prawej komory, a z drugiej nie włączać do analizy proksymalnego odcinka pnia płucnego. Dobrze przyjętą zasadą stosowaną także w przypadku oceny parametrów lewej komory jest porównanie objętości wyrzutowej otrzymanej za pomocą analizy w sekwencjach CINE SSFP z objętością wyrzutową uzyskaną dzięki analizie przepływu w pniu płucnym (phase contrast) (ryc. 2). Podobnie jak w przypadku lewej komory masa prawej komory wyliczana jest na podstawie danych z fazy końcoworozkurczowej. Parametry prawej komory nie są oceniane rutynowo w każdym badaniu. Analizy takiej dokonuje się zawsze u chorych z podejrzeniem arytmogennej kardiomiopatii prawej komory (ARVC), u chorych z wrodzonymi wadami serca, u pacjentów z wadami zastawkowymi oraz przy podejrzeniu niektórych kardiomiopatii swoistych (np. w przebiegu amyloidozy, choroby Fabry’ego itp.). Ocenę prawej komory przeprowadza się także po stwierdzeniu zwiększonego wymiaru prawej komory w projekcji trzy- lub czterojamowej. Podobnie jak w przypadku lewej komory, także dla prawej komory dostępne są wartości prawidłowe poszczególnych parametrów. W Instytucie Kardiologii w Warszawie do oceny prawej komory stosuje się normy opracowane na Uniwersytecie w Oksfordzie z podziałem według płci oraz wieku (<35 r.ż. i ≥35 r.ż.). Ze względu na niewielką grubość mięśnia prawej komory bogate beleczkowanie oraz obecność pasma brzeżnego, a co za tym idzie trudność w precyzyjnym określeniu konturów wsierdzia i nasierdzia ocenę masy prawej komory cechuje największa zmienność wewnątrz- i międzyosobnicza wśród wszystkich rutynowo analizowanych parametrów w rezonansie magnetycznym serca. Ponadto wykazano, że zmienność oceny masy prawej komory zwiększa się u chorych z rozstrzenią prawej komory. Ocena pozostałych parametrów prawej komory jest także mniej powtarzalna niż w przypadku analogicznych parametrów lewej komory.
Dodaj do ulubionych