Streszczenie
Przewód tętniczy warunkuje prawidłowy rozwój płodu. Sytuacje, w których dochodzi do przedwczesnego, wewnątrzłonowego jego zamknięcia, stanowią bezpośrednie zagrożenie dla życia płodu. Po urodzeniu dochodzi najpierw do czynnościowego, a następnie anatomicznego zamykania się naczynia. Czynnikami prowokującymi jego zamknięcie są: wzrost prężności tlenu we krwi, spadek stężenia endogennych prostaglandyn, natomiast czynnikami, które spowalniają jego zamykanie się, są: wcześniactwo, niedotlenienie, przewodnienie czy niedojrzałość płodu. Jeżeli po urodzeniu nie nastąpi zamknięcie przewodu tętniczego w ciągu kilku lub kilkunastu godzin, nabiera on cech wady serca i nazywany jest przetrwałym przewodem tętniczym (PDA). PDA może występować jako wada izolowana lub współistnieć z każdą inną wadą serca. W grupie niektórych złożonych wad serca (np. zespół hipoplazji lewego serca, przerwany łuk aorty, skrajna stenoza zastawki aortalnej, zarośnięcie zastawki pnia płucnego, przełożenie wielkich pni tętniczych) drożny PDA umożliwia życie noworodka, dlatego wady te noszą nazwę przewodozależnych. Ta grupa wrodzonych wad serca wymaga bezpośrednio po urodzeniu się dziecka podania prostaglandyny E1, która utrzymuje drożność PDA.
Zaburzenia hemodynamiczne w izolowanym PDA zależą od długości i szerokości przewodu. Przeciek lewo-prawy zgodny z gradientem ciśnień w małych, wąskich PDA może nie dawać żadnych objawów klinicznych, podczas gdy hemodynamicznie istotne PDA mogą prowadzić do objawów niewydolności serca i zagrażać infekcyjnym zapaleniem wsierdzia. Osobny problem kliniczny stanowi drożny PDA u wcześniaków, u których masywny przeciek krwi nasila istniejące już zaburzenia oddychania, co wymaga sztucznej wentylacji i zamknięcia przewodu już w tym wczesnym okresie życia.
Dodaj do ulubionych