Streszczenie
Według badania NASCET (North American Symptomatic Carotid Endarterectomy Trial) u pacjentów po przebytym udarze mózgu ze zwężeniem tętnicy szyjnej o 70-99% ryzyko ponownego niedokrwienia OUN po tej samej stronie wynosi w dwuletniej obserwacji 26%. W przypadku zmian bezobjawowych ryzyko to jest mniejsze o ponad połowę – w badaniu ACST (Asymptomatic Carotid Surgery Trial) w pięcioletniej obserwacji pacjentów z ponad 60% zwężeniem częstość występowania udarów wynosiła 11%.
Szczególnie trudną grupą pacjentów są osoby, u których współistnieje choroba wieńcowa i miażdżyca tętnic szyjnych. Według danych z piśmiennictwa około 40% chorych leczonych operacyjnie z powodu zwężenia tętnicy szyjnej ma istotną klinicznie chorobę wieńcową. Uważa się ponadto, że osoby, które przebyły zawał serca w czasie powyżej 24 godzin lub poniżej 4-6 tygodni, z niestabilną dławicą piersiową czy wymagające operacji pomostowania aortalno-wieńcowego są grupą o szczególnie podwyższonym ryzyku zabiegów na naczyniach szyjnych.
Od wielu lat trwa dyskusja i prowadzone są randomizowane badania kliniczne porównujące skuteczność dwóch zabiegowych metod leczenia zwężeń tętnic szyjnych – operacyjnej, czyli endarterektomii (carotid endarterectomy, CEA), oraz przezskórnej angioplastyki z implantacją stentu wewnątrznaczyniowego (carotid artery stenting, CAS). Ostatnio opublikowano dwa niezwykle ważne dokumenty, w których zawarto zalecenia dotyczące diagnostyki i postępowania u pacjentów z miażdżycą tętnic szyjnych. Pierwszym z nich są wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące rewaskularyzacji mięśnia sercowego. Drugi to zalecenia towarzystw amerykańskich odnoszące się do leczenia pacjentów ze zwężeniami naczyń szyjnych i kręgowych.
W niniejszym opracowaniu przedstawiamy Państwu najistotniejsze informacje zawarte w tych dokumentach, skupiając się przede wszystkim na miejscu przezskórnej angioplastyki w postępowaniu u chorych ze zwężeniem tętnic szyjnych.
Dodaj do ulubionych