Samobójstwo wspomagane: dlaczego psychiatrzy powinni zaangażować się w dyskusję

Głośne ostatnio sytuacje stały się podstawą żądań dotyczących zmiany w przepisach prawnych regulujących kwestię samobójstwa wspomaganego. W zeszłym roku w szkockim parlamencie posłanka Margo MacDonald przedstawiła inicjatywę poselską projektu ustawy opowiadającej się za taką zmianą (jednak wniosek został oddalony w pierwszym etapie debaty). Ostatnia próba zmiany przepisów w Anglii i Walii podjęta przez lorda Joffe’a została odrzucona przez Izbę Lordów w 2006 roku, prawdopodobnie kolejne próby zostaną podjęte w przyszłości. Ostatnio prokurator generalny przedstawił nowe wytyczne w tej sprawie – podkreślające nielegalny charakter samobójstwa wspomaganego, ale opisujące również sytuacje, w których oskarżenie byłoby mało prawdopodobne. To stanowisko było krytykowane jako niemożliwy do przyjęcia kompromis, z jednej strony gorszy niż przeprowadzenie pełnego dochodzenia, a z drugiej oferujący skuteczne prawne uregulowanie kwestii samobójstwa wspomaganego. W tym artykule autorzy przekonują, że psychiatrzy powinni brać udział w dyskusji, nie tylko dlatego, że z pewnością będą uczestniczyć w procesie, w którym umożliwia się samobójstwo wspomagane. Zostało to jasno wyrażone w projekcie ustawy lorda Joffe’a, zaś w szkockim projekcie położono nacisk na to, aby badanie psychiatryczne było częścią całego procesu. Autorzy nie zamierzają tworzyć wyczerpującego przeglądu, w którym omawiane byłyby wszystkie dobre i złe aspekty samobójstwa wspomaganego, chcą jedynie przeanalizować niektóre elementy dyskusji, w której uzasadnione byłoby uczestnictwo psychiatrów.