Streszczenie
W ostatnich latach, przede wszystkim dzięki wdrożeniu wczesnej reperfuzji tętnicy dozawałowej, częstość niekorzystnej LVR się zmniejszyła, nadal jednak waha się w granicach 20-30%, a w przypadku zawału przedniej ściany serca osiąga częstość 40%. Remodeling pozawałowy nierzadko prowadzi do niewydolności serca, groźnych dla życia komorowych zaburzeń rytmu, a w konsekwencji zwiększa ryzyko zgonu. Chorzy z pozawałowym uszkodzeniem lewej komory, z jej rozstrzenią i gorszą funkcją skurczową reprezentują grupę największego ryzyka zagrożenia nagłym zgonem sercowym (sudden cardiac death, SCD). Przewidywanie niekorzystnej LVR po zawale serca to aktualny temat wielu publikacji oraz doniesień naukowych. Poszukiwany jest najskuteczniejszy parametr kliniczny, wskaźnik elektrokardiograficzny, badanie biochemiczne lub inne diagnostyczne, dzięki którym precyzyjnie potrafilibyśmy przewidzieć odległe zjawiska zachodzące w obrębie komory lewej. Optymalny byłby parametr, który przy wypisie ze szpitala mógłby prosto i niedrogo, a jednocześnie dokładnie wskazać najbardziej zagrożoną grupę pacjentów. Rycina 1 przedstawia badania, które mają zastosowanie w przewidywaniu rozwoju niekorzystnej przebudowy lewej komory u chorych po zawale z przetrwałym uniesieniem odcinka ST. Stratyfikacja pacjentów przy wypisie ze szpitala ma na celu wyodrębnienie grupy chorych największego ryzyka, która zgodnie z aktualnymi zaleceniami towarzystw kardiologicznych będzie poddana optymalnemu leczeniu farmakologicznemu. Pacjenci muszą być jednak częściej poddawani ambulatoryjnej kontroli kardiologicznej, z uwzględnieniem szczególnie badania echokardiograficznego. U chorych dużego ryzyka pozwoli ono odpowiednio wcześnie wskazać pacjentów, którym można zaproponować implantację kardiowertera-defibrylatora lub układu resynchronizującego zgodnie z obowiązującymi zaleceniami dotyczącymi prewencji pierwotnej nagłego zgonu sercowego.
Dodaj do ulubionych